(Let Me) Kick Out The Gems

The Boys Are Back In Town

2007-10-22T11:48:00.000-07:00

Ok, voor degenen die ondanks het langdurig ontbreken van nieuwe berichten nog steeds dit blog checken... respect! Maar echt, waarom? Het is inmiddels zo lang geleden, dat ik zelf m'n paswoord vergeten was...

Kom ik nu alleen weer op dit blog om mensen af te katten... NEEN, ER IS OOK GOED NIEUWS! Namelijk dat ik weer vol goede moed en met de beste voornemens kan vertellen dat er binnenkort weer regelmatig nieuwe posts zullen verschijnen! Jawel!

Dank, dank... Of dat ook op deze plek is, is nog even niet zeker. Maar Kick Out The Gems will return on your screen soon! Stay tuned...

Das Leben der Anderen

2007-01-23T07:27:00.000-08:00

Ja, ik mag graag naar Duitse films kijken om me uit een moeilijk moment te halen. Liefdesverdriet? Plemp ik Solo Album of Herr Lehman in de DVD-speler. Zenuwachtig of stress? Hoppataa, Sonnenallee! Inspiratieloos, ik zeg Sophie Scholl…

En ja, ik sla misschien, puur uit enthousiasme, wel eens snel door op het gebied van muziek of film. “Dirty Pretty Things is gewoon nóg beter dan The Libertines”, of “Razorlight verkoopt binnenkort Ahoy uit!”. Om nog maar te zwijgen over “You Are The Quarry is beter dan Strangeways Here We Come”… Mea culpa…

En ik had natuurlijk ook nog eens de goede voorbereiding voor de film. Een heerlijke week Berlijn. Waar ik daadwerkelijk het Stasi-museum bezocht heb. Voeg nog eens mijn half jaar durend verblijf in Dresden waardoor mijn kennis over het leven in de DDR, via verhalen van m’n toenmalige vriendin, bovengemiddeld is, hier aan toe...

Maar dan nog… Das Leben der Anderen is zo’n godsgruwelijk indrukwekkende meeslepende film. En laat ik het er maar gewoon zo uit gooien, zoals het nu al 24 uur op mijn tong brandt: DE BESTE FILM DIE IK OOIT GEZIEN HEB!!!!

De acteurs die de schitterende film The Queen naar een hoger plan trokken, hebben de lat erg hoog gelegd. De acteurs van Das Leben gaan hier als polsstokhoogspringer Sergei Bubka overheen. Dik, er overheen… Met een intensiteit van spelen, en belangrijker nog, zijn, die je ook al aantrof in die andere grote Duitse film van de laatste jaren: Der Untergang…

Das Leben der Anderen zet grofweg het leven van een Stasi-officier (Ulrich Mühe) tegenover het leven van een kunstenaar (Sebastian Koch, ja die van Carice…). Je ziet ze worstelen met de dilemma’s die het leven in een land met een dergelijk politiek systeem met zich meebrengt. In deze film geen (n)ostalgie over het leven in de DDR, zoals in (niettemin ook briljant!) Goodbye Lenin. Maar een opeenstapeling van hypocrisie, vertrouwen, grenzen, onvoorstelbaar verraad en huichelarij.

Op een moment in de film wilde ik echt letterlijk tegen de film roepen: NEE! Dit kan je écht niet maken… Maar het gebeurt wel, zoals het in de DDR ook écht gebeurde. Tot nu toe waren alle films over de DDR-tijd vermakelijke feel-goods. Op een toon van, we hebben ons er doorheen geslagen, move on…

Florian Henckel von Donnersmarck schenkt ons Das Leben der Anderen, en daarmee een film die aantoont hoe het leven echt was in de DDR. Hoe het is om altijd op je tenen te moeten lopen. Niet uit de rij te kunnen stappen. Enkel doen wat je mag doen van de staat. Hoe het is om niemand te kunnen vertrouwen. Hoe het noodlot je leven kan bezegelen of sparen…

Vanaf de eerste minuut zat ik aan m’n stoel vastgeketend. Op het einde wist ik niet meer of ik nu wilde huilen, lachen, boos wilde zijn of wilde genieten… Het is goed zo… De laatste zin van de film kon geen andere zin zijn… Mooi, mooi, mooi…

Ik heb expres niet te veel over de inhoud van de film hier willen vertellen, zodat de film je echt overvalt. Ik kan enkel iedereen aanraden om er heen te gaan en de DDR te beleven. De beste 8 euro de je ooit zult uitgeven…

FUCK (forever..)

2006-12-19T11:28:00.000-08:00

http://www.patronaat.nl/nieuws?newsId=1562435

A ROOM WITH A VIEW

2006-12-19T08:13:00.000-08:00

Dit weekend was het zover. NATIONALE TUINVOGELTELLING WEEKEND! Yes! Het principe is simpel en het neemt slechts weinig tijd in beslag. Slechts een uurtje hoeft u met pen en papier voor het raam te zitten.

En u kunt het uzelf natuurlijk zo gezellig mogelijk maken. De verwarming lekker op z’n warmst. Let wel, niet té lang natuurlijk. De ruiten mogen uiteraard niet beslaan. Dat zou de uiteindelijke telling kunnen bemoeilijken. En dat is wel het laatste wat u wilt, nietwaar?

Verder de pantoffels om de voeten, Langs De Lijn op de radio, en moeder de vrouw die een heerlijke bak warme chocolademelk halvewege de telling komt langs brengen. Héérlijk!!! Uiteraard had u zich al enige tijd voorbereid op dit weekend. Het stond als het ware te branden in uw elektronische zak-agenda, die u nog van uw schoonzoon voor uw laatste verjaardag heeft gehad. Of heb ik het mis?

De vogelgids kent u uit uw hoofd. U zult nooit, zoals die maffe Vandenbusse van nummer 13, de turkse tortel met de houtduif verwarren. Laat staan, de koperwiek aanzien voor de veel inferieurdere roodborst (daar ga je weer, Vandenbusse!)…

Afijn, alle gekheid op een kanarie-stokje. Al dit fijns is het afgelopen weekeinde mooi aan mijn neus voorbij gegaan. Waarom, hoor ik u vragen. Welnu, werp een blik op mijn uitzicht. Een dode-mus-uitzicht of wat?

Ik had natuurlijk in regenboog-kleurig regenpak in het nabijgelegen Julianapark kunnen gaan staan. Verrekijker om de nek. Plastic tas met belegde bammetjes, en met koffie gevulde thermosfles binnen handbereik. En uiteraard op een strategische locatie in de buurt van in bloei zijnde bessen-bossage post nemen…

Maar dat zou betekenen dat die telling me ook echt zou boeien. Mij gaat het om de mensen. Wie doen dit? Mieke Telkamp-nog-aan-toe… Van welke pluimage zijn deze rare vogels (dubbele tromroffel)?

Nee, dan ik… Als een huismus genoot ik van de vertrouwelijke omgeving van de EKKO op het Weekend van het Kippenvel. Een heerlijke december zondag. Bij aankomst op het thuisnest gelijk de samenvattingen van de dit weekend gespeelde wedstrijden op TV. Helaas, speelt Stormvogels Telstar in de Eerste divisie (of hoe dat tegenwoordig mag heten)…

En voor straks, oogjes dicht en snaveltjes toe…

Tjielp tjielp - tjielp tjielp tjielp
tjielp tjielp tjielp - tjielp tjielp
tjielp tjielp tjielp tjielp tjielp tjielp
tjielp tjielp tjielp

Tjielp
etc.

Gedicht: De Mus – Jan Hanlo

Ik hoop dat ik het fout heb, maarrr...

2006-12-09T01:59:00.000-08:00

In deze week heb ik mijn huismussigheid naar een absoluut hoogtepunt doen stijgen. Zo heb ik de ijskast ontdooid met behulp van mijn semi-kapotte föhn, uien staan snijden met een zwembril op en een fuckin' schapenvachten-kleed aangeschaft omdat het zo mooi bij mijn schouw staat...

In diezelfde week lees ik dat Pete Doherty zijn Rock-n-Roll-leven toch heel anders leeft. Nu is de beste Pete weer betrokken bij de mysterieuze dood van een voor mij voorheen onbekende acteur. Pete doet inmiddels al een paar jaar z'n best om z'n grote idool Sid Vicious te benaderen. En laten we voor het gemak dit voorval maar gelijk trekken met Sid's betrokkenheid (op z'n zachts uitgedrukt) bij de "mysterieuze" moord op z'n vriendin Nancy...

Ik geloof wel in parallellen in de geschiedenis. Terugkerende patronen. Helaas leren veel figuren weinig van de wijze lessen die ons aller verleden met zich meedraagt. Rita Verdonk, om maar een willekeurig voorbeeld te noemen, had moeten weten dat een politieke coupe plegen binnen de partij haar niet veel sympathie zou opleveren. En jawel, niet veel later nam een willekeurige deskundige op TV inderdaad de Hitler-vergelijking in z'n mond... Had ze kunnen weten... geschiedenis is een kwestie van tijd...

Maar goed, Pete D. dus... Ik hoop dat ik het fout heb, maarrr... als de geschiedenis zich inderdaad herhaalt gebeurt er nu binnenkort iets met Pete zelf... iets van medische aard... Sid nam namelijk niet lang na zijn betrokkenheid op eerdergenoemde moord een fatale overdosis (al dan niet toegediend door z'n eigen moeder)... Nu is Pete geen domme jongen en lijken de laatste berichten hem steeds meer vrij te pleiten. Gewoon een kwestie van op de verkeerde tijd op de verkeerde plaats zijn... Ik hoop in elk geval nog lang van 's mans muziek te kunnen genieten... ARCADIA!!!

Nu is m'n muzikale voor-voelendheid sowieso al ernstig van slag... Over het laatst uitgebrachte Beatles album, Love, had ik bijvoorbeeld al vanaf de eerste klanken een slecht gevoel... Het enige voordeel van de release is, dat je nu weer eens in een winkel kan komen en dat er goede muziek gedraaid wordt. Zo was ik afgelopen dinsdag in Amersfoort, en in drie winkels werd ik verblijd door Beatles muziek... in Amersfoort!!! Maar goed, dat was m'n eerste reactie op het album dus...

Mijn fout was, weet ik nu achteraf, dat ik de CD opzette en nummers at random uitkoos... Ah, A Day In The Life... Oeh, Blackbird gemixt met Yesterday... Fout, fout, fout... Gisteravond, gezeten op m'n nieuwe schapenvacht, gedimd licht, dacht ik, laat ik de CD nog eens een kans geven. En draaide ik de CD van begin tot eind... WOW!!! Het kwartje is gevallen... Neem een Magical Mystery Tour in uw eigen woonkamer! The Beatles zijn een band die het echt niet meer nodig hebben om nog maar eens met je neus in hun genialiteit te worden gedrukt... maar zoals Borat zou zeggen: WowWowWee, I LIKE!!!

Verder nog wat loze opmerkingen:
Het was voor mij de week van de hamster - Sid Vicious is genoemd naar z'n hamster Sid, bij De Wereld Draait Door zag ik iemand serieus praten over een ge-animeerde hamster die homo was (maar geen rel-nicht), verder door de regen veel mensen met ontplofte hamsters op hun hoofd in de stad gezien...

Ik droom al drie nachten over een geweldige grap... In m'n dromen is ie geweldig, maar als ik wakker word herinner ik de grap niet. Behalve dat ie over The Long Blondes gaat, waarvan geen enkel bandlid blond is... Ach, dat zijn de dingen...

Gaat heen, vermenigvuldigt u, en houdt van uw geschiedenis als van uw naaste... AMEN!!!

Denkend aan Holland

2006-11-07T02:43:00.000-08:00

Ik was gisteren weer even terug in Nederland... even een dag om wat bij te komen... Maar stil heb ik niet gezeten... ploeteren, zweten, bikkelen... om van het dagboek dat ik van de Duitse tour bij hou een leesbaar geheel te maken... Het resultaat is hier te lezen...

Stay tuned voor meer... Ook voor GEMtv... binnenkort op uw monitor!

Niet vergeten

2006-10-30T15:06:00.000-08:00

't is bijna zover. Bijna zit ik voor enige weken in Duitsland. Morgen koffer pakken. Dingen vergeten. Denken dat je dingen vergeet. Vergeten dat je denkt dat je dingen vergeet...

Wat ik in elk geval niet vergeten heb, is het maken van de inmiddels bijna-traditionele tour-compilatie-CD. 't valt nog niet mee om de ideale mix van oude en nieuwe liedjes te maken, daarmee rekening houdend met de verschillende muzieksmaken van m'n reisgenootjes. Een liedje van The Smiths kan bijvoorbeeld betekenen dat de CD, al voor we de Duitse grens hebben bereikt, het asfalt van een Nederlandse snelweg kust...

De tracklist is uiteindelijk geworden:

01. Das Lied der Deutschen - Franz Joseph Haydn
02. Chelsea Dagger - The Fratellis
03. We've Got The Best Job Ever - The Ordinary Boys
04. Fall To Pieces - Razorlight
05. When Will I See You Again - The Three Degrees
06. She - Sugarplum Fairy
07. Weekend Without Makeup - The Long Blondes
08. Long Legs - Magic Numbers
09. Laat Me - Ramses Shaffy
10. Australia - The Shins
11. Something Changed - Pulp
12. Erinner Dich - Klee
13. Wasted Little DJ's - The View
14. Lovechild - Diana Ross & The Surpremes
15. Women Are Dirty - David Brent
16. Baby Please Don't Go - Them
17. I Hope, I Think, I Know - Oasis
18. The Office Series 1 Quotes - David Brent
19. Summersong - Decemberists
20. Bring It On Back - Jet
21. Sofa Song - The Kooks
22. Dolly Parton Quote - David Brent
23. Fell In Love With A Girl - White Stripes
24. I Was A Little Bit Drunk - David Brent
25. Last Post On The Bugle - Libertines
26. Pizza Calzone - Enge Buren
27. That's Mental - David Brent
28. What Is Life - George Harrison
29. Regret - New Order
30. Lady Diana Song - David Brent

Kijken of met deze tracklisting de CD de Duitse grens haalt...

Ik ga proberen, afhankelijk van het al dan niet hebben van een Internetverbinding, om af en toe toch wat op dit blog te blijven posten... Of het ook lukt... Ik zie wel... Jij ziet wel... We zien wel...

Grüß Gott,

Uw Vince

Als ik jouw leeftijd had, dan...

2006-10-20T04:15:00.000-07:00

Ik heb net weer heerlijk honderd baantjes gezwommen. Na het zwemmen sta ik rustig het chloor van me af te spoelen. Een oude man, die op zijn gevorderde leeftijd nog wat aan beweging wil doen, houdt het ook voor gezien. Hij neemt de douche recht tegen over me.

Niet veel later komt een meisje/jonge vrouw de doucheruimte binnen. Zij heeft nog niet gezwommen en nadat ze even onder de douche heeft gestaan loopt ze door naar het zwembad. De oude man tegenover me heeft van haar hele douchepartij geen nano-seconde gemist. Door m’n hoofd flitst het alarmnummer 1-1-2, ik hoop vurig dat hij door de opwinding geen hartaanval krijgt. I hate it when that happens…

Nou moet ik het de oude man nageven, het meisje was ook best mooi. En door deze douche-partij hoeft hij zich waarschijnlijk vanavond niet meer op te geilen aan Lucille Werner van Lingo. Ergens vind ik het wel schattig en hoopvol, dat ouder worden niet per definitie alle lusten uit het leven perst.

Hij maakt echter een fout als hij vervolgens met mij oogcontact zoekt en nog met verrukking op z’n gezicht de volgende zin uit z’n keel schraapt: “Als ik jouw leeftijd had, dan wist ik het wel…”, Hij voegt hier een veelbetekenende knipoog aan toe. Meer uit respect voor ouderdom geef ik de man maar een lach en een speelse knik van het hoofd terug.

Maar al douchende ga ik over de zin nadenken. Ten eerste hoop ik dat ik zelf nooit zulke zinnen zal gaan gebruiken. Valt voor mij in dezelfde categorie als, een pot bier drinken, een bruine trui breien, en het porcelein bekijken. Niet doen… was ooit leuk, in de jaren ’50 toen Nederland aan herstellen was van vijf jaar oorlog…

En ten tweede, wat suggereert de man eigenlijk? Natuurlijk, ik begrijp best wat hij bedoelt… maar wat zegt ie dan eigenlijk… Wat verlangt ie van me… Laat ik eens wat opties doornemen…

De James Bond optie: Ik verlaat koel de doucheruimte weer. Duik het zwembad in. Stel me voor: “Lemmen, Vincent Lemmen. So your place or mine, honey?”, om haar vervolgens mee naar huis te nemen, al waar ik alle Kama Sutra-standen met haar doorneem, er tussen neus en lippen door nog drie standen aan toevoeg en het meisje bij elk orgasme schreeuwend laat klaarkomen. Deze trillingen worden door seismologen in Zuid-Korea waargenomen waardoor er wereldwijd paniek uitbreekt. Denkt de perverse oude man dat met zijn “Als ik jouw leeftijd had, dan wist ik het wel…” ?

De Balkenende-poldermodel optie: Ik verlaat borst vooruit-maag ingehouden de doucheruimte (VOC-mentaliteit). Ga op het startblok van haar baan zitten. En elke keer als ze aantikt stel ik haar een vraag in de trant van “Kom je hier vaker?”, “Hoe laat is het?”, “Heb je een vuurtje?” of “Ken ik je niet ergens van?”. Net zo lang totdat ze vraagt aan de badmeester of ik verwijderd kan worden. In brandweergreep weggedragen schreeuw ik haar nog toe: “ Vanavond een pot bier drinken in de Bastaard? I know you want me!”. Ziet ie dat voor zich met z’n “Als ik jouw leeftijd had, dan wist ik het wel…”?

De bankzitter optie: Nadat ik gewoon klaar ben met chloor verwijderen posteer ik mezelf op het bankje langs de kant. Pak een schetsboek en een scherp geslepen 2H potlood. Als het meisje naar de kant gezwommen komt, pak ik haar arm vast, trek haar voorzichtig op de kant en sla een warme handdoek om haar heen. Kijk haar in de ogen, strijk haar natte haar voor haar ogen weg en leg m’n wijsvinger op haar lippen. “Ssst, zeg maar niks. Al onze woorden zijn overbodig. Alles wat ik zeggen wil heb ik net vastgelegd in deze, nog ietwat ruwe schets, ondersteund met woorden in Japanse dichtvorm. Zal ik je inzepen? En heb je vanavond al wat te doen?”. Is dit de oude man z’n versie van “Als ik jouw leeftijd had, dan wist ik het wel…”?

De Alzheimer optie: In deze optie heb ik de oude man volstrekt verkeerd begrepen, en neem ik al m’n beschuldigingen over perversheid en geiligheid terug. Het meisje in kwestie is een bekende van hem. Maar door ouderdom kan hij zich niet herinneren waarvan hij haar kent. Maar als hij zo oud als mij was geweest dan had hij het zich wel kunnen herinneren…

Hmm, eerlijk gezegd krijg ik van alle opties een beetje jeuk… op verschillende plaatsen (-drumroffel-)… excuses… Ik kan ook gewoon niet zo tegen dat ge-push van mannen onderling om maar achter elke willekeurige mooie vrouw aan te gaan. Zo dwangmatig dan. Als je een leuk iemand tegenkomt, dan kom je een leuk iemand tegen. Ik heb niemand nodig die zoiets in m’n oor fluistert. Als het een leuk iemand is, heb ik dat al lang zelf gezien…

Ik vind het veel leuker om gewoon iemand tegen te komen, zonder dat er een soort van jachtseizoen geopend is. Bijvoorbeeld: na het boodschappen doen, gewoon in de straat waar ik woon. Het is aan ‘t schemeren. De AH-tas is vol en ik heb de verpakking met rollen WC-papier los in m’n hand. Naast me stopt een bus. De bus stroomt leeg. Een meisje loopt het WC-papier uit m’n hand.

We bukken allebei om het op te rapen. Het is een mooi meisje. We kijken elkaar aan. Ze heeft mooi golvend lang rood haar en mooie grote ogen. Op haar jas zie ik buttons van Razorlight, Babyshambles en Interpol. Ze ruikt ook lekker. Ik zie dat ze mij ook leuk vind…

“Sorry hoor, vanuit de bus stapte ik zo in het donker achter de rest aan”
-“Geeft niks hoor, dit papier belandt zo toch in de WC”
“Hey, ben jij niet de gitarist van GEM?”
-“eh… ja…”
“Van dat liedje met Erben Wennemars toch?”
-“eh… ja…”

Afijn, het hoeft niet altijd goed af te lopen…

Funny how a lonely day, can make a person say:
What good is my life
Funny how a breaking heart, can make me start to say:
What good is my life
Funny how I often seem, to think I'll find never another dream
In my life
Till I look around and see, this great big world is part of me
And my life
This is my life
Today, tomorrow, love will come and find me
But that's the way that I was born to be
This is me
This is me

De Maand Van Het Boze Oog

2006-10-18T03:56:00.000-07:00

Trok ik vorige maand nog regelmatig per fiets de wijde wereld in, deze maand rust een vloek op Vincent en fietsen. M’n eigen fiets is sinds eind september constant bij de fietsenmaker. Misschien zou ik moeten leren zelf banden te plakken…

Afgelopen week bijvoorbeeld, ik breng m’n fiets weg omdat er een tandwiel versleten is. Ik krijg de fiets terug en het achterlicht doet het binnen een dag niet meer… Nu is dat goed te overleven… De volgende dag sta ik langs de kant van de weg met een lekke band…

Ik vermoedde eigenlijk een groot fietsenmaker-complot. Dat als je eenmaal je fiets bij ze inlevert, dat ze stiekem al wat ‘voorwerk’ verrichten voor gebreken voor de komende maanden… En ‘s avonds laat met zwarte bivakmutsen de straten van Utrecht met ijspriemen afstruinen… pure werkverschaffing, niks mis mee…

Maar die theorie kan sinds gisteravond de prullenbak in. Ik was met N. een biertje wezen drinken. Bij het verlaten van de kroeg staan we op het punt ieder onze kant op te gaan.

“Nah, zie je weer he!”
-“Yo, tot vrijdag… en doen we ervoor nog die film, cool!”
“Ben je trouwens niet met de fiets?”
-“Nee, staat bij de fietsenmaker… -zucht-“
“Echt? Alweer!”
-“Ja, ik heb een theorie over een fietsenmaker-complot… maar ja laat maar, die gaat nergens over… En trouwens, ik vind lopen ook best wel fijn.”
“Okay, dan… Nou, zie je vrijdag! Hooooi!”

Ver zal N. niet komen. Na één trap ligt de ketting eraf…
-“Maar even een stukje meelopen dan?”

Fietsenmaker-complot ONZIN!!! Ik heb Het Boze Oog des Fietsend Volk deze maand in me. Voor de komende maand zal ik uit menslievendheid met een blinddoek moeten rondlopen, voordat elke student in Utrecht de gang naar de fietsenmaker moet maken…

Gelukkig ga ik binnenkort naar Duitsland… Daar zijn niet zoveel fietsen…
Oh… (Heeft André van Duin nog een aangever nodig?)

Don't Call It A Comeback

2006-10-16T16:34:00.000-07:00

Ik heb nog net geen schoolbord waarop ik dagelijks bij hou hoeveel nachtjes het slapen is tot het solo-album van Jarvis Cocker verschijnt (13 november). Maar er is geen album waar ik meer naar verlang dan dat van Jarvis. Als front-man van de band Pulp behoorde hij tot de grote drie van de Britpop. Wie de documentaire Live Forever van John Dower heeft gezien, ziet een geknapte Damon Alburn (Blur), vermakelijk arrogante broertjes Gallagher (Oasis) en een relativerende Jarvis, die de show steelt.

Jarvis observeert en beschrijft de zeitgeist van de Britpop als geen ander. Voor mij zijn zijn teksten van ongekend hoge kwaliteit. Behalve Morrissey, en op een goede dag ook Mike Skinner (The Streets) en Pete Doherty (pre-Yoko Moss-tijdperk) ken ik echt niemand die ook maar in de buurt kan komen. Het zijn eigenlijk meer korte verhalen die Cocker schrijft. Verhaaltjes die in al hun eenvoud meestal een sociale kwestie aan de kaak stellen of tenminste beschrijven.

The pirate radiostation told us what was going down.
Got the tickets from some mashed up bloke in Camden Town.
Oh and no-one seems to know exactly where it is.
But that's okay 'cause we're all sorted out for E's and wizz.

Jarvis richt al in 1978 (!) met schoolvrienden uit Sheffield de band Pulp op. Zo’n slordige 15 jaar later zal de band voor het eerst iets van erkenning en succes proeven. In die tijd is Cocker naar London verhuisd, waar hij aan Saint’s Martin College (rijmt goed op: thirst for knowledge) filmwetenschappen studeert. De ietwat nerdy-outsider heeft geen cent te makken, maar blijft dromen van succes.

“I only formed the band so that girls would like me, because I had glasses, bad teeth and wasn't any good at sports at school.”

Als het succes dan begin jaren ’90 komt, komt het heel snel. Is het album His‘n’Hers uit 1994 al een commercieel succes, het album Different Class uit 1995 is een klassieker met een hoofdletter K. Ze zijn het hoogtepunt van het Glastonbury festival van dat jaar. En waarschijnlijk is dit tevens het muzikale hoogtepunt uit de carriere van de band. Het publiek gaat tijdens de hit Common People volledig uit hun dak en schreeuwt de tekst volledig mee. -klik hier-

Voor de jeugd is Jarvis inmiddels een cult-held geworden. Hij wordt pas echt een Bekende Engelsman door een bizar incident in 1996. Tijdens een award-ceremonie, waar Oasis en Pulp samen huishouden, speelt/playbackt niemand minder dan Michael Jackson ook een liedje. Geheel in het wit gekleed, door kinderen omringd en een groot houten kruis dragend performt Wacko zijn Earth Song. Dit gaat Jarvis te ver. Hij bestormt het podium, laat zijn kont aan Jackson zien en geeft hem letterlijk en figuurlijk de middelvinger. Het duurt niet lang of Jarvis wordt van het podium gesleurd, gearresteerd en in de cel gegooid.

Noel Gallagher geeft, zoals wel vaker, een perfecte quote betreffende het Jarvis/Jackson incident: “For Michael Jackson to come over to this country after what's all gone on - and I think we all know what I'm talking about here - to dress in a white robe, right, thinking he's the Messiah - I mean who does he think he is? Me? Jarvis Cocker is a star and he should be given a MBE.”

Jarvis heeft nu alles waar hij jaren van gedroomd heeft. Succes met de band, hij is zelf een ster, en is zelfs een soort van cult-sex-idol. Al snel heeft hij door dat het niet is waar hij naar zoekt en waar hij al die jaren van gedroomd heeft. Teleurgesteld trekt hij zich een beetje terug uit het publieke leven. De volgende albums zijn muzikaal en tekstueel van een constant hoge kwaliteit, maar het commerciële succes van Different Class blijft achterwegen.

"People think it's all about glamour and being driven round in chauffeur-driven limousines, whereas in reality it's all about starin' in a cracked mirror backstage and trying to put your contact lenses in."

Pulp is nooit officieel ontbonden, maar wel (voorlopig) on-hold gezet. Sporadisch wordt nog wat vernomen van Cocker. Zo probeert hij iets onder de naam Relaxed Muscle en schrijft hij soms wat voor andere artiesten (o.a. Nancy Sinatra). En wie de laatste Harry Potter gezien heeft kan hem ook heel even gezien hebben.

Maar nu dus het eerste Jarvis solo-album, simpelweg genaamd Jarvis. De recensies zullen wel spreken over de comeback van een icoon uit de jaren ‘90. Maar voor mij is de meester-observeerder nooit weg geweest. Oh, really? Yes, really!

Lied von Kindsein

2006-10-15T08:17:00.000-07:00

Als das Kind Kind war
erwachte es einmal in einem fremden Bett
und jetzt immer wieder.
Erschienen ihm viele Menschen schön
und jetzt nur noch im Glücksfall.

Stellte es sich klar ein Paradies vor
und kann es jetzt höchstens ahnen.
Konnte es sich Nichts nicht denken
und schaudert heute davor.

fragment uit Lied von Kindsein van Peter Handke.

Verliefd

2006-10-14T04:25:00.000-07:00

Het is nu een week geleden dat ik haar voor het eerst zag. Sindsdien kan ik aan niks of niemand anders meer denken. In m’n bed lig ik te woelen. Ik zou zo graag willen dat als ik ‘s ochtends wakker word, dat zij de eerste is die ik zie. Ik heb geen Dr. Phil nodig. Door middel van elementaire zelfreflectie kan ik enkel tot de volgende confronterende conclusie komen. Ik ben verliefd… op een IKEA-schilderij…

En daar zit voor mij precies het dilemma. Wil ik een schilderij kopen waarvan met zekerheid te zeggen is dat alleen al in de straat waarin ik woon er minimaal twaalf exemplaren zijn die de muren van willekeurige treurige studentenkamers opsieren? Met andere woorden haal ik bij aanschaf een soort Che Guevara-poster in schaapskleren binnen?

M’n nieuwe liefde is 90x90cm, 35% katoen en 65%polyester. Verder is het ‘stevige doek extra sterk en duurzaam’. Handig om te weten. Maar het belangrijkste is natuurlijk de print. Niemand minder dan Audrey Hepburn (nr. 3 best actress of all time) is op onaards mooie wijze vastgelegd! Stijlvol gekleed en bekapseld, werpt ze een verleidelijke blik over haar schouder. De reactie van de ontvanger van de toegeworpen tractatie (want dat is het!) kan niks anders zijn dan: bloos, smelt, bezwijk, lach en bewonder…

Liefde maakt blind. En ik denk dat ik uiteindelijk toch toegeef. Ik moet me overgeven aan m’n gevoelens. AUDREY IK WIL JE! Ook al moet ik je met de wereld delen…

Tweekamp

2006-10-12T12:54:00.000-07:00

Vanuit m’n ogenhoeken zag ik het al. Dakloze op 11 uur. Ik weet niet wat het is, maar daklozen, mensen met collectebussen, de dronkenlap in het ‘t café, zet ze tegenover een rijtje van 40 mensen, en ze pikken mij eruit.

Deze dakloze had de dakloze-verplichte-plastic-AH-tas in het voorvak van z’n rollator gestopt. Even dacht ik dat ik door het oog van de naald kon kruipen. Maar nee…

“Meneer! Heeft u even?”.
Godverrr… Glimlach opzetten en rustig omdraaien. “ Ja, hoor…”.
Inmiddels begin ik al in m’n broekzakken te grabbelen op zoek naar wat kleingeld. Jezus, heb ik weer, alleen maar 2 euromunten. Nou ja, laat ik het maar weer doen.
“ Ik ben dakloos, en heb enorme dorst, en ik moet nog geld bij elkaar krijgen voor m’n overnachting, en ik heb al dagen niet meer gegeten…. Maar eigenlijk wil ik gewoon even met iemand praten. Heeft u even 10 minuten?”. Hier had ik niet op gerekend. “Zeg maar Vincent hoor”, zeg ik door de verrassings-opening wat stamelend.
Intussen besef ik me dat ik eigenlijk al te laat ben voor m’n afspraak. Tweestrijd… Toch maar doorgrabbelen in m’n broekzak en het geld te voorschijn halen.
“Hier, ‘t is niet veel, maar dan kan je in elk geval wat eten en drinken kopen”, bied ik de man aan.
“Aardig hoor, maar ik wil gewoon even 10 minuutjes praten”.
- “Ja, ziet u, ik heb eigenlijk net even haast… echt… ik bedoel écht echt!”, m’n hand met de euro’s gaan weer richting de dakloze man.
“Nee, ik hoef je geld niet!”, reageert hij nu licht geïrriteerd.
De kassabon van de EDAH die per ongeluk uit m’n broekzak is meegekomen haalt de dakloze even uit z’n ik-wil-gewoon-even-praten-rol.
“Is dat twintig euro?”, informeert hij. “Dat zal me namelijk enorm helpen”.
- “Nee, gewoon een kassabonnetje”
“Oh, nou ja, laat maar zitten dan”
Uit het Chinese restaurant waarvoor we staan komt een tevreden klant naar buiten.
“Weet u, hoeveel een biertje hier kost?”, vraagt de dakloze de passant.
- “2 euro”, zegt de man
“Bedankt!”. De dakloze richt z’n aandacht nu weer op mij. “Hoeveel wilde je mij net geven?”
- “4 euro”, zeg ik.
“Oh, ik dacht net 6 euro te zien liggen… Nou ja, geef maar!”.
- “Veel succes ermee en volgende keer spreek ik je langer”, zeg ik tijdens de overhandiging van de munten.
“Ja, ja, ja”. Ik zou bijna zeggen dat hij nu mopperde.
Ik vervolg m’n voettocht naar m’n afspraak. Ergens voelt het alsof ik een partij schaak door de verrassende openingszet in 3 of 4 zetten verloren heb.

Volgende keer ben ik voorbereid. Morgen misschien maar alvast droog oefenen op een verkoper van het Straatnieuws.
“Straatnieuws, Straatnieuws, wie maakt me los!”. “U misschien meneer, het is m’n laatste, dan heb ik genoeg voor m’n overnachting…”.
- “He, vervelend… ik heb geen geld bij me, sorry… Wel zeeën van tijd… Heb je even?”.

Hij komt, hij komt niet, hij komt

2006-10-11T03:41:00.000-07:00

Al bij het moment van aanschaf van een kaartje voor een concert van Babyshambles weet je in je achterhoofd dat je de kans dat je Pete Doherty ook daadwerkelijk in actie zal zien niet te hoog in moet schatten. Vorig jaar in Paradiso kwam hij bijvoorbeeld helemaal niet. Als reden werd een vage mis-communicatie tussen Paradiso en het management van the Shambles opgegeven. Afgelopen mei, tijdens het chaotische avond-concert, verscheen hij wel. Maar nog tot seconden voor de man op het podium verscheen gonsde het in de zaal van de geruchten. HIj was wel op Schiphol geland, maar was niet in Paradiso aangekomen. Anderen beweerden weer hem bij de Burger King op het Leidseplein gezien te hebben. Hij zou in de kleedkamer een overdosis hebben gehad... Afijn, hij kwam dat keer dus wel gewoon, en slechts een klein half uurtje te laat... Tijdens het memorabele (in postieve én negative zin) optreden begonnen mensen rondom me het volgende spelletje, haalt-ie het eind van het concert, of zou het eind van het concert ook het eind van Doherty zijn. En zo houdt Pete de gemoederen bezig...

Ook dit keer is de spanning 'weer te snijden' (licht uit, spot aan)... In Engeland heeft hij deze week de hele Engelse tour geschrapt. Maar de website van De Effenaar in Eindhoven, waar Babyshambles vrijdag verwacht wordt, is vrij stellig. In een toegevoegd nieuws-item staat dat Doherty wél gewoon naar Nederland komt. De website van het Patronaat, waar ze zondag moeten verschijnen, adverteert ook nog steeds met het concert, maar maakt verder geen melding van de onzekerheid. Op Nu.nl verscheen gistermiddag het bericht dat de beide Nederlandse concerten geschrapt waren (bron: het platenlabel EMI). Enkele minuten later verschijnt op datzelfde Nu.nl de mededeling dat beide Nederlandse concerten zeker doorgaan (bron: het management van Babyshambles).

Het doet me een beetje aan de intocht van Sinterklaas denken... Is dat, is dat... Nee, dat is de pakjesboot helemaal niet! Dat is een brandblusboot van de brandweer... Maar cameraman ga eens iets meer naar rechts!! JA!! Ja hoor ik zie rook! Dat moet wel van de stoomboot zijn!!! Zoom eens in, beste cameravriend... JAAAAAA!!!! Dat is hem... oh oh, en kijk eens naar die guitige Pieten... hahaha... Nou, dat zal wel weer een flink tochtje uit Madrid zijn, maar de pakjesboot is veilig aangekomen... gelukkig maar... Maar is Sinterklaas is er wel!!! OH GOD!!! Waar is de Goedheiligman??? Hij zou toch niet overboord geslagen zijn??? Misschien ligt ie gewoon te slapen natuurlijk... Sjongejonge wat zou dat een teleurstelling zijn voor alle kindertjes van Nederland!!! etc... Aldus doet Aart Staartjes vrijdag a.s. een live-verslag vanaf Schiphol van de inkomst van Doherty en zijn Pete-ermannen (-drumroffel-)... En zingen we in koor: "Hij komt, hij komt, die lieve goeie Pete!".

Meet You At The Cemetry Gates

2006-10-09T08:03:00.000-07:00

Nog niet zo lang geleden is er bij mij in de straat een gedenkmonumenten-winkel geopend. De winkel zit precies op een hoek van de straat. Zowel de voor- als de zijkant van het gebouw zijn voorzien van immense etalage-ruiten. Niet naar binnen kijken is vrijwel onmogelijk. Ik kom vrij vaak voorbij en betrap me erop dat ik elke keer wel weer een nieuw monumentje zie staan waarvan ik denk: "Je moet iemand wel héél erg haten om met zo'n sculptuur iemand te willen herdenken.".

Vandaag op weg naar het zwembad maar eens echt gaan window-shoppen bij "Tombes'R'Us". Kijkend naar de verscheidene urnen vraag ik mij af of iemand die twee keer zo dik is als ik ook een twee keer zo grote urn zou moeten hebben. Of is een grotere urn gewoon een luxe-artikel? Is het net zoiets als een Porsche bezitten in plaats van een Ford Escort? Van de gedenktegels/stenen word ik ook niet echt gelukkig. Het meest potsierlijke is wel de grafsteen die gesplitst wordt door een metershoge marmeren zonnenbloem.

Nu ben ik er zelf nog steeds niet uit of ik nu uiteindelijk in een potje of in een kist wil eindigen. Een potje vind ik praktischer, maar een kist met je botten erin eigenlijk een romantischer gedachte. En eigenlijk diep in mij schuilt een megalomaan-type dat een mausoleum ook niet direct schuwt. Maar ik hoor het Oprah gewoon zeggen: "Let's not go there!", gevolgd door een typisch arm/hand-gebaar...

Een gedenksteen wil ik wel graag. Ik weet zelfs de tekst al. "Whenever I'm alone with you, you make me feel like I am home again". Simpel, kort, maar troostend... Uiteraard puur voor de vorm ook m'n naam, jaartallen en eventueel nog de trits ere-titels die ik in m'n leven zal behalen...

Over de muziek heb ik ook al nagedacht. Ik vind het wellicht het belangrijkste dat je in je leven moet bedenken. Iedereen in m'n omgeving heb ik het lijstje al uit zijn/haar hoofd leren kennen... just to be sure... Ik moet er niet aan denken dat er gewoon standaard iets van Robbie Williams/Elton John opgezet zou worden... Oh, dat had meneer Lemmen, zo mooi gevonden... als ie nog leefde... -snif-

Anyway, de muziek dus... Dat is nog het laatste moment om een statement te maken... en aangezien je er zelf niet meer bent om je er door heen te bluffen/improviseren, moet je het wel bij leven en welzijn al besloten hebben... Mijn lijstje:

- Bittersweet Symphony - The Verve
- There Is A Light That Never Goes Out - The Smiths
- Live Forever - Oasis
- Boys Don't Cry - The Cure
- A Day In The Life - The Beatles
- We'll Meet Again - Vera Lynn

De volgorde moet ik me nog maar eens over buigen, maar is me, mocht me nu iets overkomen, schnorzpipe... Dit zijn allemaal liedjes die echt iets in m'n leven betekend hebben/betekenen. Dat het thema dood in enkele van de titels voorkomt is op één titel na toeval. M'n leven samengevat in zes liedjes... nog niet eens een album vol...

In het zwembad beleef ik m'n wedergeboorte.

So we go inside and we gravely read the stones
All those people, all those lives
Where are they now ?
With loves, and hates
And passions just like mine
They were born
And then they lived
And then they died

The Curse Of New York Dolls

2006-10-06T15:24:00.000-07:00

Afgelopen woensdagavond was een bijzondere avond voor mij. Voor het eerst in m’n leven had ik de kans om the New York Dolls live zien. Een kans die ik, gelukkig, niet heb laten lopen. Een legendarische band, met een tragische geschiedenis. Hetgeen het voor mij alleen maar weer mooier maakt. Je weet al hoe laat het is als Morrissey de band bestempeld als “ The most unluckiest group in the entire history of the world”. Om er volgens nochalant nog even aan toe te voegen; “I’d almost say cursed.”.

En ik kan de stelling van the Mozzer alleen maar beamen. Ik kan geen band verzinnen die zo’n misfortuin heeft gehad als the New York Dolls. Steeds als het even goed dreigt te gaan met de band is het onheil niet ver weg. Na zonnenschijn komt weer regen. Onweer zelfs… en hagel… hagelstenen zo groot als struisvogeleieren… Afijn, je kunt het je voorstellen wat ik bedoel…

Loopt u even mee, dan gun ik u een korte blik in de geschiedenis van de band. De band wordt in 1971 opgericht in, verrassend, New York (“We are called New York Dolls, N-E-W-Y-O-R-K, but we live on a fucking bus.”). De bezetting is: David Johansen op zang, Arthur “Killer” Kane op bas, Johnny Thunders en Sylvain Sylvain op gitaar en Billy Murcia op drums.

De band valt op door het rauwe geluid en energieke podiumpresentatie. En, oh ja, ze verkleedden zich min of meer als vrouwen. Let wel, dit is 1971. Nog voor punk uitgevonden moest worden. Oh wacht, dit is de geboorte van punk! Steek hem maar in je binnenzak.

Dit is misschien ook wel gelijk de grote makke van de New York Dolls geweest. Ze waren hun tijd te ver vooruit. Hierdoor zijn ze nooit door het mainstream publiek opgepikt. Als de band dan ook nog continue met verkeerde managers (waaronder Malcolm McLaren die vervolgens als manager the Sex Pistols opricht en miljoenen in z’n eigen zak stopt) in zee gaat is het vragen om ellende.

En ellende komt! In 1972 op de avond (!) dat de band in London een major-contract zou tekenen overlijdt drummer Billy Murcia. Dronken en stoned gaat hij met twee Engelse groupies mee. De Engelse tuthola’s denken hem te helpen door hem in een ijskoud bad te hijsen en vervolgens gloeiend hete koffie in Murcia, die nog steeds half bewusteloos is, te gieten. Murcia stikt/verdrinkt vervolgens in de lading koffie…

Jerry Nolan is de vervanger van Murcia. Alcohol en heroïne beginnen een steeds grotere rol binnen de band te spelen. En door de bizarre dood krijgt de band een enorm stempel opgedrukt. Het grote publiek kunnen ze nu wel helemaal vergeten. Niemand durft z’n vingers te branden aan de transsexuele junks. Ze zijn té gevaarlijk voor hun tijd…

Uiteindelijk zal in 1973 toch het eerste album verschijnen, getiteld New York Dolls, gevolgd door Too Much Too Soon in 1974. Het eerste album heeft een grote impact op the scene, maar nog immer niet op het zo verdiende grote publiek. Illustratief is een optreden bij het legendarische The Old Grey Whistle Test (Engels muziekprogramma) in 1973. Door de presentator worden ze uitgehoond. Dit is geen muziek! Maar in duizenden woonkamers zitten working-class lads die vervolgens bands als The Clash, The Damned, The Pretenders en uiteindelijk ook The Smiths oprichten.

Als de bandleden in 1975 nog steeds geen geld gezien hebben, maar wel zien dat bands die hun imiteren miljoenencontracten krijgen aangeboden, besluiten Thunders en Nolan uit de band te stappen. Zij gaan verder als The Heartbreakers, hetgeen ook geen geluk zou opleveren. In 1977, het punkjaar (!), besluit de band de handdoek in de ring te werpen…

Verbitterd gaan de bandleden ieder hun eigen weg. David Johansen speelt in B-films en televisie-series, en rommelt nog wat aan met solo-projecten. Eind jaren ’80 scoort hij onder het pseudoniem Buster Poindexter wél een grote commerciële hit met “Hot, Hot, Hot”. Sylvain Sylvain heeft het minder glamoureus, hij wordt taxi-chauffeur in New York City.

Het minste vergaat het bassist Arthur “Killer” Kane. Hij komt nergens aan de bak, al z’n muzikale projecten mislukken, en hij heeft geen cent te makken. Gefrustreerd door het feit dat inmiddels menigeen succesvolle Amerikaanse band alles van the Dolls heeft overgenomen (muziek en kleding) en daarmee miljoenen verdienen doet hij een zelfmoordpoging. Die mislukt…

In 1991 overlijdt voormalig gitaarheld Johnny Thunders aan een overdosis heroïne en methadon volgens de officiële verklaring. Er zijn echter veel feiten waaruit blijkt dat het wel eens om moord zou kunnen gaan. De politie weigert de moord te onderzoeken. Thunders was in de ogen van de politie een ‘gewone’ junk, zonde om daar tijd in te stoppen… (In Johnny Thunders zie ik trouwens iets van Pete Doherty, zie ook dit mooie filmpje op YouTube -klik hier- )

Enkele maanden later overlijdt ook Jerry Nolan aan de gevolgen van een hersenbloeding. Arthur heeft tijdens zijn revalidatie in het ziekenhuis het licht gezien en bekeerd zich tot The Church of Jesus Christ of Latter-Day Saints. Hij krijgt bij dit genootschap een baan aangeboden in de bibliotheek (!).

In 2004 op aandringen van Morrissey komt het tot een eenmalige reünie voor een concert in London. Dit is vooral een vurige wens van Arthur “Killer” Kane. Z’n hele suffe bestaan staat weer op z’n kop. Dit is z’n passie. Dit is waar hij voor leeft! De aanloop naar dit optreden is ontzettend mooi vastgelegd door regisseur Greg Whiteley in zijn documentaire New York Doll. Wellicht de mooiste muziekdocu ooit, in elk geval bij de top!

Leuk detail is nog dat Libertines drummer Gary Powell tijdens dat concert de vervanger van Nolan is. Het concert is een groot succes en komt zelfs op CD en DVD uit. De media is laaiend enthousiast. Eindelijk krijgen the Dolls de erkenning waar ze 30 jaar op hebben moeten wachten. 22 dagen na het optreden, weer thuis in L.A., besluit Kane naar z’n huisarts te gaan vanwege een griepje dat niet overgaat. Er wordt leukemie geconstateerd… 2 uur later overlijdt hij… Arthur “Killer” Kane R.I.P….

Nu in 2006 touren de twee nog overgebleven Dolls weer. Er is zelfs een nieuw album verschenen met de alleszeggende titel: One Day It Will Please Us To Remember Even This. En hierdoor kreeg ik dus de kans om ze afgelopen woensdag in The Max in de Melkweg te zien.

Nou ben ik altijd een beetje huiverig voor dit soort concerten. Zeker als al zoveel van de originele bandleden er niet meer bij zijn. Kunnen ze het nog wel? Maak ik alleen maar een illusie voor mezelf kapot door ze te zien? Ik had dit zelfs bij Oasis vorig jaar, terwijl dat toch echt de band van mijn jeugd was… Maar Oasis stelde niet teleur, verre van zelfs!

En ook the Dolls stelden niet teleur! Sterker nog, ik zit nu, twee dagen later al tikkende nog steeds na te genieten. Het één na beste concert van het jaar (Morrissey, obviously…)!!! En het heeft niets met nostalgie te maken, want ik was gewoon te jong/nog niet eens geboren om the Dolls ooit eerder te hebben kunnen zien…

Dit was gewoon een band, die weet hoe het hoort. Een band die een band is. Een band die origineel durfde te zijn. Een band die al die hippe soon-to-be-forgotten new wave/jaren ’80 revival bands (Killers/Automatic/en die band die met Infa begint :p etc.) van nu weer even op hun plaats zet voor mij. This is the real thing!

“Often people can’t take reality, they can’t handle the real thing. People want something less real” - Morrissey

Ik ben echt zelden zo onvoorbereid weggeblazen door een band. En het was niet alleen mijn ervaring, ook H. waarmee ik er was, de 60 mensen met Ramones T-shirts, de meisjes/vrouwen met luipaard-leggings, een verdwaalde hanenkam en alle andere aanwezigen (schande dat het niet uitverkocht was!) hebben iets meegemaakt om later aan jongere generaties te vertellen… IK HEB THE NEW YORK DOLLS GEZIEN!!!

Het laat alleen maar te raden over hoe het in 1972 geweest moet zijn, toen er in Paradiso vijf, voor die tijd, snotapen van een andere wereld het podium opstapten. David, Arthur, Johnny, Sylvain, Jerry en Billy, New York Dolls, lest we not forget!

Kan je er na deze hele lap tekst helemaal niks bij voorstellen, check dit:
Looking For A Kiss
Jet Boy
Trash

Mini-mopper- en moppentrommel

2006-09-17T14:49:00.000-07:00

Negatief beginnen en positief eindigen... Ik ben net terug van het Breda Barst-festival... En moet toegeven, ik heb een hele fijne dag gehad. Edoch, op het eind van de avond een trieste constatering moeten doen. Ik word fysiek misselijk en chagrijnig van de band Infadels... Ik kan er niet meer tegen! I've had enough!!!

Ik heb ze voor het eerst gezien in Ekko... en alhoewel ik muzikaal niet echt onder de indruk was, vond ik de energie van de band indrukwekkend... Maar eigenlijk is het vanaf dat moment bergafwaarts met mij en Infadels gegaan... eigenlijk dalwaarts... Binnenkort zal ik dan ook de actie opstarten: Keep Infadels Out Of Holland! Ik wil ze bij deze wel veel plezier wensen op hun tour door Rusland... en héél véél succes! Rusland is veel groter dan Nederland, joh! Maar ja, voor de zanger is alles natuurlijk groot...

Wel wil ik ze bedanken voor het nogmaals ondersteunen van mijn theorie: een band met een bassist, die in het bezit is van een basgitaar met vijf snaren, is bijvoorbaat gedoemd een vreselijke band te zijn... Ga het maar eens na! Bij mijn muzieksmaak is de stelling in elk geval tot nu toe valide gebleken!

Ok, genoeg negativiteit! Tijd voor de lach na de traan... Herinnert u zich deze nog??? Een tijdje geleden had ik de ijsbeer-grap-trilogie... En ik denk dat ik eindelijk een nog slechtere grap heb gehoord... Net aangekomen in Utrecht ging m'n mobiel... Het was H. :

Knock, knock!
-Who's there?
It's Kees
-Kees who?
[fonetisch lallend gezongen] Kees sera sera...

Wie zal hier ooit nog overheen gaan? aiaiai... Een minuut later brak de ketting van m'n fiets... Het deed me niks... Mijn dag was heel mooi en fijn!

Fietsend naar de Keizer

2006-09-12T10:03:00.001-07:00

Op deze stralende nazomerdag besloot uw geliefde verteller op de fiets te stappen. Op weg naar de Keizer. En niet zomaar een keizertje... neen, Keizer Wilhelm II, tevens ex-koning van Pruisen. Niet gewapend met landkaart of enig benul hoe lang het fietsen was stapte ik goedgemutst op m'n fiets.

Dolend over de Utrechtse Heuvelrug, genietend van de aangename temperatuur en de bosrijke omgeving verbaas ik me over plaatsnamen. Palmstad, Bosrijk, Darthuizen... Ik stuit zelfs op Hyde Park (ongelogen!)!!! Hoewel het in deze plaatsjes ongetwijfeld ook goed toeven zou zijn geweest, behoudt uw verteller zijn doel voor ogen. De Keizer!

Keizer Wilhelm II was van 1888 tot 1918 keizer van Duitsland. Het "verliezen" van de Grote Oorlog zorgt dat hij niet meer veilig is in het moederland, waardoor hij in eerste instantie uitwijkt naar Amerongen. In Amerongen doet hij afstand van de troon. Prinses Wilhelmina ontfermt zich over haar familielid en belooft hem een veilig verblijf in Nederland. Tevens krijgt de (ex-)Keizer een nieuw onderkomen, Huis Doorn te Doorn.

Op een terras vol blauwgrijze bloemkoolkapsels en hijgende kale koppen, die hun laatste centjes van hun AOW-uitkering aan druivensap uitgeven, bestel ik een GROOT glas Sprite. Ze hebben enkelt 7-Up... Dat heb ik dus altijd... Vraag ik om Sprite, hebben ze 7-Up, vraag ik 7-Up, hebben ze Sprite... same old, same old... Hoe zou de Keizer hiermee omgaan??? Hij zou zijn hond op de eigenaar afsturen...

Aangekomen op het landgoed van Huis Doorn zie ik snel genoeg de grafstenen van de geliefde viervoeters van de Keizer. Één hond heeft een iets mooiere tegel dan de andere. Senta 1907-1927. Dit was des Keizers trouwe metgezel in zijne Hoogheids hoogtijdagen. Verder zijn er op het landgoed beelden te vinden van de Duitse Adelaar, een zeemeerminachtig-tafereeltje en natuurlijk een borstbeeld van de voormalig eigenaar zelf.

Maar het onovertroffen hoogtepunt blijft voor uw verteller toch wel het mausoleumpje waar de Keizer begraven ligt. Door de vier smalle ruitjes kan men precies naar binnen turen. Onder een mooie grote oude duitse vlag staat de doodskist. Je zou dus kunnen zeggen dat de Duitse Monarchie in Nederland begraven ligt. Op verzoek van de Keizer zelf zal hij pas in Duitsland begraven worden, wanneer de monarchie in Duitsland weer in ere hersteld is.

De Keizer is twee keer getrouwd geweest, alhoewel over zijn geaardheid nog immer wilde geruchten de ronde doen... Zo was z'n beste vriend openlijk biseksueel, stond hij erop jonge officieren soms eigenhandig billenkoek te geven, en had hij een voorliefde voor uniformen. Zelfs in Doorn speelde hij nog keizerrijkje en zat hij dagelijks geuniformeerd aan de dineertafel. Maar toch getrouwd dus...

En deze beide dames zijn beiden wel in Duitsland begraven. De tweede vrouw, Hermine, is een soort Yoko Ono/Anna Nicole Smith-achtige verschijning in de levensloop van Wilhelm II. Al vanaf het begin van het huwelijk zijn er signalen dat dit mens enkelt met de Keizer trouwt omdat hij de Keizer is. Nou is dat nog tot daar aan toe, maar hetgeen haar zo onsympatiek maakt voor uw verteller, is het feit dat zij, ondanks dat de Keizer duidelijk niets met Hitler en diens kornuiten te maken wil hebben, maar alles blijft proberen om bij de Nazi-partij in de smaak te vallen.

Zo komt het dan ook dat bij het overlijden van de Keizer de grootste rouwkrans van Adolf Hitler afkomstig is (en Hitler mocht de Keizer eigenlijk ook niet... Hij verweet de Keizer het verliezen van de vorige oorlog). En zo wordt door het bemoeizuchtig wicht de naam des Keizers onterecht besmurkt. Ik lees in een tuinhuisje dan ook vreselijk stomme teksten van vreselijk stomme mensen... en nogmaals volledig onterecht! Mooier vind ik dan ook een eenzame roos, vers neergezet, voor de gesloten deur van het mausoleum... afkomstig van een duitse monarchist...

Het is nu de tweede keer dat uw verteller bij de Keizer op bezoek is geweest. En ik denk dat het maar een jaarlijks terugkerende pelgrimage moet worden. Een mooi en bizar stukje van de wereldgeschiedenis gewoon op fietsafstand (toch nog 48 km, respect!) op onze eigen Utrechtse Heuvelrug.

Take That

2006-08-31T04:29:00.000-07:00

Jaja, ik leef nog... Maar niks is meer zeker... Ben ik paranoïde aan het worden... Ik denk het niet (alhoewel een stemmetje in m'n hoofd anders beweert)... Iets klopt er niet de laatste weken... Hier enkele dingen die mij de afgelopen week zijn opgevallen:

1. Pluto is de status van planeet kwijt. Degradatie tot dwergplaneet. Dwergplaneet, op één of andere manier klinkt het woord al heel naar. Noem het dan kleine planeet... planeetje... Nee hoor, dwergplaneet... Ik weet niet... sowieso vind ik het maar raar, dat je van het ene op het andere moment je "zijn" kwijt raakt... Is Luxemburg volgend jaar nog een land? Dwergland? Ik weet het niet...

2. Ken je die stoplichtpaaltjes die tegenwoordig bij de kapper staan? Bij mij schuintegenover zit dus ook een kapper met zo'n paaltje... En die staat altijd op groen... Deze week stond ie opeens op rood! -schokgolf- Bij het boodschappen doen voorbijlopend werp ik een blik naar binnen... 1 persoon... waarom geen oranje dan? gelijk van groen naar rood lijkt me nogal drastisch... Ok, stelt niet veel voor... Ik kan er niet tegen...

3. Ik moet soms op de fiets aardig wat moeite doen om een bejaarde achter zo'n blauwe rollator (of rooie) in te halen... Ze lopen er zo enorm hard mee dat ik dan echt denk... waarom heeft u dat ding in Morrisseysnaam nodig? Mijn conclusie (en hierover kan niet gecorrespondeerd worden): Een rollator is voor bejaarden net zoiets als roken voor pubers... Eigenlijk in vele gevallen onnodig, maar je wilt erbij horen...

4. Zit ik TV te kijken... Zie ik dat een enorm standbeeld van Farao Ramses II verplaatst wordt... Het is voor toeristen makkelijker als het ding bij de pyramides van Gizeh staat... Een museumpje erbij... Lekker centraal, iedereen blij! Nou niet dus!!! Wat een onzin! Zullen we de Eiffeltoren, het Vrijheidsbeeld en the Big Ben ook maar naar Utrecht slepen??? Scheelt mij weer veel gereis... Laat dingen toch alsjeblieft waar ze horen... Geschiedsvervalsing enzo... Kinderen in 2178: De Slag bij Waterloo was dus niet in het Vondelpark!

5. Pinguïns vliegen onder water

Ik denk dat de filosofische woorden van de legendarische band Take That me deze dagen op de been houden: Everything Changes (But You)

Though everything changes around us
(Baby don't U cry)
We will be the same as before more
Everything Changes But You

Rampzalige grappen

2006-08-14T13:04:00.000-07:00

Terwijl ik zelf in het zuiden van Duitsland zat, gebeurde er hier in Utrecht iets heel ergs. Het zal niet veel mensen ontgaan zijn, maar tijdens een concert van Zuco 103 op een podium in de Oudegracht, heeft een trap het begeven waarop mensen het concert volgden. Niet alleen op de trap, ook onder de trap raakten vele mensen gewond. En afgelopen week is één van slachtoffers helaas overleden... Diep triest natuurlijk, toch hoorde ik bij thuiskomst, minder dan 24 uur later al de eerste grap...

Ik vind zoiets lastig... Want in principe was de grap an sich best spitsvondstig, het duistere element is dat ik op dat moment helemaal niet wist of er wellicht bekenden van mij onder de gewonden waren. Toch moest ik lachen... Maar denk ik dan, hoe was het nou als ik wist dat er bekenden, misschien zelfs goede vrienden van me ernstig gewond waren (is gelukkig niet het geval!)? Waarschijnlijk had ik dan de grappenmaker verminkt of op z'n minst verrot gescholden...

Dat is dus het dubbele gevoel bij een grap over rampen/ongelukken/sterfgevallen. Ik denk dat iedereen vast wel eens om zo'n grap gelachen heeft, maar het moet niet te dichtbij komen... De grap is denk ik ook een middel om de hardheid van de waarheid te ontkrachten en niet bedoeld om te kwetsen.

Er schieten me nu willekeurige grappen door m'n hoofd die iets met rampen of sterfgevallen te maken hebben... De Bijlmerramp, Prins Bernhardt, André Hazes, Tsjernobyl, Vuurwerkramp Enschede, Cafébrand Volendam, Tweede Wereldoorlog, Theo van Gogh, Pim Fortuyn and the list goes on... Je zou het bijna om kunnen draaien, iets is pas een ramp als er snel grappen over worden gemaakt...

Toch ga ik de rampgrappen hier niet opschrijven... Maar om niet helemaal humorloos ten onder te gaan, bij wijze van kleinschalig stil protest dan maar een paar rampzalige grappen... Met een speciale hoofdrol voor de ijsbeer... Het valt me op dat grappen met ijsberen erin altijd slecht zijn... Weet je een goede ijsbeergrap, doe me een lol en laat me die weten, zodat ik eindelijk van m'n imago als slechte-ijsbeer-grappenverteller onder m'n vrienden af kan komen. Cheers!

Ok, de rampzalig slechte ijsbeergrappen top 3:

1. - Een ijsbeertje twijfelt aan zijn ijsbeer-zijn... Hij gaat naar z'n moeder...
"Mam, mam, ik twijfel of ik een ijsbeer ben... Vertel me eerlijk, ben ik een ijsbeer?"
- "Tuurlijk, doe niet zo gek," zegt z'n moeder. "Je vader is een ijsbeer, ik ben een ijsbeer, ergo jij bent een ijsbeer!"
Toch niet helemaal tevreden gaat het ijsbeertje naar z'n vader...
"Paps, paps, ik twijfel of ik een ijsbeer ben... Vertel me eerlijk, ben ik een ijsbeer?"
- "Jezus, jongen, tuurlijk ben je een echte ijsbeer!" zegt z'n vader. "Je moeder is een ijsbeer, ik ben een ijsbeer, je kan niks anders dan een ijsbeer zijn! Waarom twijfel je?"
"Omdat ik het zó ontzettend koud heb"

drumroffel... stilte... hello, is this thing on...

2. - Hoe komt een ijsbeer uit het vuur?
Gesmolten...

drumroffel...

3. - Wat krijg je als je een ijsbeer met een kangoeroe kruist?
Een bontjas met diepe zakken...

I'm on fire!!!! WOOOOHOOOOO!!!! Somebody stop me...

Excuses, maar ik had gewaarschuwd... Rampzalige grappen zijn een ramp!

Sjonnie Borrel

2006-08-10T07:45:00.000-07:00

Gister samen met H. (beter gezelschap is er niet) naar Amsterdam gegaan om de tentoonstelling Fashion DNA in de Nieuwe Kerk te bezoeken. Het is een tentoonstelling over de samenhang tussen het lichaam, identiteit en imago. Iets dat de mens waarschijnlijk al bezig hield toen bij wijze van spreken hordes T-Rex-en de Utrechtse Heuvelrug onveilig maakten. Baarkamermutsen, I-Pod-schoenen, het zwempak van Pieter van den Hoogenband, een Fred Perry-polo door Paul Weller gesigneerd, het slaaphemd van Willem II, het slaaphemd van Willem III... afijn, dat soort dingen kun je bezichtigen... Alsmede de mogelijkheid om enkele fraaie "antieke" kledingstukken aan te passen, met of zonder extra kont-stuk...

Dusch... Als je toch in Amsterdam bent, ga eens langs! De tentoonstelling is meen ik nog tot oktober te bezoeken. En als je dan in de Nieuwe Kerk bent heb je gelijk de kans om een gepaste tien seconden stil te staan voor het praalgraf van Luitenant ter Zee Jan "Dan liever de lucht in! Berg je billen, jongen!" van Speyck! Ik zeg: "Twee vliegen in één klap!" Dat zeg ik... Mij is het in ieder geval zeer bevallen...

So the story begins...

Nadat we uit-getentoonsteld waren doken we de Jordaan in, op zoek naar een gezellige oer-Hollandse kroeg. Het duurde even om wat geschikts te vinden, maar ons geduld heeft ons een onvergetelijke ontmoeting opgeleverd! Niet ver van de Westertoren vonden we café De Gouden Zeehond (what's in a name?). Zoals veel gebouwen in de Jordaan, is de voorgevel van het café redelijk verzakt. Op de ruit zijn met dikke witte lijnen de omtrek van een vette zeehond getrokken. Verder hangen er wat posters, aankondigingen van karaoke-avonden onder leiding van Sjonnie Borrel...

Wie? Sjonnie Borrel! Niet te verwarren met Johnny Borrell, de zanger van Razorlight... Dit was het café waarna we gezocht hadden! Toen we de voordeur opentrokken om naar binnen te stappen kwam de geur van al het gemorste bier van de afgelopen maanden op ons af. Ook het tafelpoetsmiddel Plaid moet gebruikt zijn. De grote donker bruine gordijnen houden vrijwel al het zonlicht buiten. Behalve twee flikkerende gokautomaten is de inrichting vrij sober, lange houten bar, met enkele tafeltjes er omheen...

Afgezien van de barman zat er slechts één klant op een kruk aan de bar. Ik herkende het charismatische hoofd van de man van de poster op de ruit van het café. Dit was Sjonnie Borrel himself! Ook H. bleek hem herkend te hebben. We besloten naast hem te gaan zitten. Het gelaat van Sjonnie vertelt verhalen van hoogte- en dieptepunten. Iemand die alles heeft meegemaakt en alles gezien heeft. De wallen onder z'n bloeddoorlopen ogen, en de legen glazen voor hem, deden me vermoeden dat hij op het moment niet op een hoogtepunt in z'n leven zit. Ik heb het hem niet durven vragen...

Toch raakten we aan de praat. De karaoke-avonden in De Gouden Zeehond zijn slechts een bijzaak voor Sjonnie. Op het moment is hij helaas dakloos, maar als tegenprestatie voor het presenteren van twee karaoke-avonden per week mag Sjonnie van barman/eigenaar Johnny (!) op een matras op de bovenverdieping slapen. Tijdelijk, dat wel... Op de avonden dat Sjonnie niet aan karaoke doet, probeert hij wat te verdienen in andere Amsterdamse horeca-zaken met het zingen van zelf gezongen en geschreven levensliederen. Van SM-martelkelders tot CDA-bijeenkomsten niets is Sjonnie Borrel te dol, aldus de goede man zelve. Bij ons afscheid zou hij mij en H. een businesskaart geven waar dit letterlijk opstaat...

Na enig aandringen, en twee biertjes verder, kregen we Sjonnie zo ver dat hij wat uit z'n, naar het schijnt, onuitputtelijke repertoire liet horen. "Zet jij hem effe op, John?" "tuurlijk Sjonnie, tuurlijk jongen"... Johnny grabbelde wat achter de bar en plofte een CD in de ietwat verouderde café-stereo. In het begin stamelde Sjonnie z'n eigen teksten wat ingehouden mee, maar spoedig kwam hij los. En hoe...

Wat de man aan volume produceert grenst tegen het ongelovelijke. Ik zat op een halve meter van hem en voelde z'n sores. Toch zijn de teksten alles behalve negatief. Het zit vol kwinkslagen en literaire verwijzingen, iets dat ik voorheen alleen bij een grootheid als Morrissey ben tegengekomen. Jongens huilen niet, maar dit, durf ik best toe te geven, liet mij niet onberoerd. Miskend genie galmt nu al 24 uur door m'n hoofd. Deze man is een grote... een hele grote... De allerbeste! En hij zit noodgedwongen z'n tijd te verdoen als presentator van karaoke-avonden in de fucking Gouden fucking Zeehond...

De tijd vloog voorbij... Toen hij het genoeg vond (van mij, en naar ik later begreep, ook van H., had hij nog uren door mogen gaan) wist ik niet wat ik zeggen moest. Hoe kan een liedje als Toppertje ongestraft op de bovenste positie van de hitparades staan, terwijl één van de grootste talenten van Nederlandse bodem steeds lager aan wal raakt, met voor als nog geen vooruitzicht op betere tijden ("De agenda is zo leeg als het hoofd van de gemiddelde politicus," grimlachte Sjonnie). Een gotspé!

Ik geloof dat onze complimenten hem wel goed deden. Misschien hebben we hem weer een beetje hoop gegeven. Vroeg of laat zal dit miskend genie de waardering krijgen die hem toekomt... Dat kan niet anders! Time is on your side, Sjon, lobbes van me... Ik hoop ernstig dat die broodnodige en terechte waardering, net als bij Vincent van Gogh, niet te laat voor hem komt!

De CD van Sjonnie die opstond was helaas het enig bestaande exemplaar. In betere tijden nog op z'n zolder door hem zelf opgenomen, gemixed en gebrand. Barman Johnny beloofde dat hij persoonlijk ervoor zou zorgen dat ik twee liedjes (Hart van Goud en Liefdesdief) als MP3 zou krijgen doorgemaild. En hij heeft woord gehouden. Vanmorgen werd ik verblijd met twee liedjes die ik gisteren door Sjonnie zelf heb horen zingen. Ik heb er maar twee keer naar kunnen luisteren... Hij raakt me écht diep... heel diep...

The Good Old Days

2006-07-23T14:14:00.000-07:00

Deze foto is afgelopen week in een pub ergens in London genomen... Ik zeg, als je weer een biertje met elkaar kunt drinken, kun je ook weer muziek samen maken... Dus! Hijs de zeilen, schrob het dek, The Albion can set sail again... Kerst-single?

Licht

2006-07-21T05:27:00.000-07:00

Wellicht het mooiste liedje ooit geschreven
Wellicht de mooiste (romantische) tekst ooit geschreven
Wellicht de beste live-uitvoering hiervan

welLICHT (10 Scrabble bonuspunten)... Nevermind...

Luister en Geniet van Genie

Nu weer bier om af te koelen...

Nouvelle Vague

2006-07-14T04:11:00.000-07:00

Zat ik laatst TV te kijken... (oh, echt V., vertel, vertel...)... Tour de France, ontzettend saaie etappe. De renners komen het Baskenland in, en jawel, een protest-actie! Waarvoor? Onafhankelijkheid van Baskenland? Vaders die hun kind willen blijven zien? Greenpeace? Religieuze gekken??? Wat, wat, wat??? Beren...

Onlangs zijn in de bossen van het Baskenland een aantal beren losgelaten. En nu komen de boeren erachter dat beren niet alleen honing uit een pot eten... Neen, ze eten ook schapen! Wie had dat gedacht! Anyway, de boeren staan nu op hun achterste poten en willen de beren liever vandaag dan morgen van hun land verwijderd zien. (Mijn gedachten gaan nu ook uit naar Beer Bruno die onlangs in Beieren door kogels doorzeefd het leven liet.... †Bruno de Beer (2001-2006)... Rust zacht, in die heerlijke Berenhemel van je... Hopelijk speel je nu met Winnie en al je vriendjes die je voor gingen...Opdat we niet vergeten)...

Nou ben ik zelf opgegroeid tegenover de Biesbosch, een groot natuurgebied aan de rand van Dordrecht (dat volgens mij tot ver in Brabant doorloopt)... en daar werden dus bevers uitgezet. En met die beesten was iedereen ontzettend blij... Sterker nog, te blij... Ik werd er toch minimaal één keer per jaar, bij wijze van educatief schoolreisje mee naar toegenomen... De beesten leefden in een grote holle boomstronk, waarin je dan kon kijken wat ze deden... Gek genoeg lagen ze altijd te slapen...

Oorspronkelijk waren er slechts twee bevers uitgezet... Na enige tijd begon men zich wat zorgen te maken. Er moest nageslacht komen (ik herinner me zelfs wat beaver-grappen... zal ik niet vertellen)... De beestjes lagen altijd gemoedelijk tegen elkaar aan te slapen, maar kindertjes baren, ho maar! Probleem dus... Zegt de ene boer tegen de andere: " 't zulle toch geen twee mannetjes zijn..." En warempel! Ik maak me dus sterk dat ik het eerste openbaar toegankelijke homo-bever-stel ter wereld in mijn jeugd geobserveerd heb... waar niks mis mee is, uiteraard! Uiteindelijk werden er nieuwe bevers uit Oostenrijk (meen ik) geïmporteerd, en de beverpopulatie in de Biesbosch is heden sterk toegenomen... Ipso facto, bevers zijn geen panda's...

Waar ik me nu, tijdens deze lekkere zomerdagen, een beetje zorgen over maak zijn toch weer die beren... Echt veel beren zullen ze niet in één keer uitgezet hebben. Laten we zeggen tien stuks. En laten we ook aannemen dat ze niet de Biesbosch-Bever-fout gemaakt hebben, en dus dat er vijf vrouwtjes en vijf mannetjes zijn uitgezet... Dan nog... Hoe werkt dat dan in zo'n berenkop? Ik man, jij vrouw, wij kinderen maken... stelt zo'n beer geen eisen? Zijn er toevallig alleen maar ontzettend mooie berenmannen en berenvrouwen bij elkaar gezet, die ook nog eens dezelfde interesses hebben (honing, bessen, slapen, schapen eten..)...

Hebben beren geen slechte adem, kunnen berenharen er niet onverzorgd uitzien? Blijkbaar niet dus... De primitief biologische drang om zich voort te planten is waarschijnlijk groter dan het stellen van eisen aan een partner... Hier begint dus m'n echte hersenpijniger... Beren zijn niet de enige beesten waarbij het zo werkt, het is gewoon een verschijnsel der natuur... denk even met me mee... Beren zijn net als mensen zoogdieren... Wat ik me dus afvraag is of mensen hun eisen ten aanzien van een partner ook bijstellen als de populatie afneemt...

Ik denk dat er in deze, ik geef zelf toe tamelijk vage manier van denken, wel een kern van waarheid zit! In een wereldstad als New York is het percentage singles ontzettend hoog (grote populatie, hoge eisen, weinig stelletjes), terwijl bijvoorbeeld op kleine eilandjes in de Pacific het percentage singles vrijwel nihil is (kleine populatie, lage eisen, veel stelletjes). En kijk eens wat er wereldwijd in alle Big Brother huizen gebeurd is! -Fact- Ok, dat vastgesteld hebbend, stel nou dat er iets vreselijks gebeurt dat de hele wereldbevolking vrijwel uitroeit... Kernbom hier, smeltende ijskap daar... Meer science fiction, je wordt met tien soortgenoten door aliens meegenomen naar een intergalactische dierentuin, en daar tentoongesteld als Mens...

"De Mens - Homo Sapiens... afkomstig van de planeet Aarde (coördinaten: 45/12/67/99). De mens is van nature carnivoor, alhoewel sommige exemplaren geen vlees schijnen te willen nuttigen. De voedertijden zijn iedere dag om 12:00 en 18:00 uur. ".

Anyway, je zit dus met tien mensen om je heen... de enige soortgenoten die je ooit tegen zal komen... wat gebeurt er? Met wie zal je daar absoluut niet willen zitten? Met wie wel? Ik doe al een paar nachten geen oog meer dicht...

Hubert Lampo (1920-2006)

2006-07-12T11:20:00.000-07:00

Vandaag is Hubert Lampo op 85-jarige leeftijd overleden. De Antwerpse schrijver heeft met het schrijven van De Komst van Joachim Stiller m'n middelbare schooltijd voorzien van één van de weinige lichtpunten uit die periode. Het blijft tot op de dag van vandaag één van m'n favoriete boeken.

Het boek schijnt in de jaren '70 met succes verfilmd te zijn. Ik heb de film helaas nooit gezien, zelfs niet in de TV-uitvoering (die een uur (!) is ingekort, waardoor het plot onvermijdelijk onbegrijpelijk werd). Het zoek raken van de originele filmrol maakt de kans dat ik de film ooit zal zien nog kleiner... op een gekke manier ook wel weer toepasselijk!

De wereld zal door het ontvallen van de schrijver, net als in het boek, niet vergaan, maar een gemis is het wel... Ik ga vanavond in Kafé België van een heerlijk pintje genieten... en van het leven... Op het leven, proost ik!

Filmtip: United 93

2006-07-07T06:10:00.000-07:00

Bij Titanic wist je, dit schip haalt het eind van de film niet. Bij James Bond weet je dat hij de schurk/schelm/schavuit op het eind van de film met een uitvinding van Q-Branch in een bak piranhas laat vallen en vervolgens zijn tong in de keel van een stoeipoes genaamd Honey, (Octo)Pussy of Kitty steekt. En bij United 93 weet je, dit vliegtuig gaat zich in een weiland boren...

Verder kun je een verhaal als dat van United 93 op vele manieren verfilmen. Ze hadden de mensen die in opstand kwamen tegen de kapers kunnen afschilderen als patriotistische vechtrobots, die al Oscar-winnende-one-liners strooiend het gevecht van hun leven aangaan terwijl de rest van de passagiers de Star Spangled Banner zingen. Ze hadden de kapers als een stel lustmoordernaars kunnen afschilderen die hun slachtoffers met een bot mes (beter nog: een potlood... met gebroken punt...) te lijf gaan, vervolgens een hap uit een arm nemen, waarna het volgend slachtoffer met het, nog bloedspuitende, been van het vorig slachtoffer, de schedel ingeslagen wordt (ja, ik heb hier talent voor...)...

Maar nee, wat je te zien krijgt is een beklemmende navertelling hoe het die dag gegaan moet zijn. De kapers zijn geen moordmachines en de passagiers geen all-American heroes. Je ziet mensen die doodsangsten uitstaan en vechten voor hun leven, of juist afscheid nemen van het leven en hun geliefden. Zelden een bioscooppubliek zo lang stil horen zijn bij het einde van een film. Zo moet er met dit soort verhalen omgegaan worden...

Ook dit jaar in uw bioscoop: World Trade Center van Oliver Stone, starring Nicolas Cage... Haal je conspiracy-theorie bloknoot, je Fuck George Bush buttons, en je Stars&Stripes er maar alvast bij!

Gewoon verslavend

2006-06-21T09:46:00.000-07:00

M'n record is 21,3 seconden...

Franstalig verslavend speledingetje

Enjoy!

All Together Now

2006-06-19T04:02:00.000-07:00

Stel je voor... Het vuurtje is al een paar uur geleden aangestoken. Een aangename gloed verwarmt de rondom zittenden. Het licht van het kampvuur smukt de donkere bosomgeving op met grote schaduwen. Het meisje waarmee je al vanaf het begin van de avond oogcontact zoekt, glanst nu zwoel terug... de vonk slaat over... of is het het kampvuur... Een specht, vast een bonte specht want die zijn het meest voorkomend hier, begint op een boom te timmeren op zoek naar een avondmaal... Plotseling pakt iemand een gitaar... weg idylle, en de specht is gevlogen... Het volgende liedje wordt gespeeld:

The Indelicates - Waiting For Pete Doherty To Die

Muzikaal gezien is de avond natuurlijk al naar de knoppen dan. Tussen jou en dat meisje zal het ook nooit iets worden. De bonte specht is zo geschrokken, dat-ie het bos uitgevlucht is en later op de avond door een Intercity-trein geschept wordt... In de berm sterft hij later op de avond een langzame dood... drie kinder-spechtjes achterlatend... die nog niet voor zichzelf kunnen zorgen...

Dus boodschap aan alle hippies: neem geen gitaar mee op vakantie, naar festivals, etc... IT KILLS MAN!!! ok, peace out... Geniet van de MP3, gewoon thuis, of op je I-pod in een Intercity-trein...

p.s. deze hele onzin getikt, eigenlijk alleen maar om die MP3 te posten... volgende keer gewoon een link dan maar?

Vincent en De Duitsers

2006-06-15T08:40:00.000-07:00

Ok, ik val maar gelijk met de deur in huis... IK HOU VAN DUITSLAND! Exact, je leest het goed... Ik ben germanofiel! De afgelopen dagen, en vrijwel zeker de komende weken, breng ik tandenknarsend door... Hoe vaak gaan er nog fietsen-"grappen" e.d. gemaakt worden, waarom moeten er sowieso door onze generatie nog niet-toedoende verwijzingen naar de Tweede Wereldoorlog gemaakt worden? Triest dieptepunt was wel te zien dat sommige medelanders een Oranje-soldatenhelm gekocht hebben...

Zelfs toen ik onlangs in het polderdorp kwam, waar m'n roots liggen, zag ik op de achterbank van een witte Ford Escort zo'n ding liggen! Ik moest me echt inhouden, om dat ruitje niet in te tikken, de helm weg te gooien en een briefje achter te laten met daarop de tekst: "Ich habe es nicht gewusst!".

Echt, Duitsland is zo'n mooi land, met zo'n ongelovelijk interessante, indrukwekkende en rijke (culturele) geschiedenis. En toch blijft nog altijd die Tweede Wereldoorlog (de Eerste Wereldoorlog bestaat dan weer niet in Nederland!?) een onoverkomelijke rol spelen. Zelfs in gerespecteerde boekhandels bestaat de 'plank Duitsland' enkelt uit boeken over WOII en wanneer je geluk hebt een bundel van het verzameld werk van Goethe!

Natuurlijk pleit ik niet voor het vergeten van die hele fuckin' oorlog. Maar waarom 60 jaar na dato nog steeds die eindeloos zouteloos domme en tot op het bot afgekloven grappen? En dan heb ik het nog niet eens over vooroordelen, over dikke, schreeuwende, lederhosen-dragende, Mercedes-rijdende, kuilengravende Oosterburen, want daar kan ik nog mee leven... Belgen zijn immers écht dom, en Nederlanders zijn klompendragende, gierige, caravanbezittende kaaseters... Ooit Nederlanders bij een Zuid-Franse bakker krentenbollen horen bestellen??? "NON! KRENTENBOLLEN... OUI, BOULES AVEC KRENTEN!!!"

Nu met voetbal, als Duitsland "weer" in de laatste minuut scoort (wedstrijd ervoor zag een aanvallend Duitsland met 4-2 winnen, en de laatste wedstrijd was Duitsland oppermachtig en met een man meer spelend) wordt er toch weer een soort van onderbuikgevoel gecreeërd zo van "toch weer die Duitsers! sjongejongejonge...". Terwijl Huntelaar de laatste helft van de Nederlandse competitie veelvoudig voor Ajax in de laatste minuut scorend gezien wordt als een voetbal-mirakel (waar ik het trouwens ook wel mee eens ben hoor ;) )... Het is gewoon een kwaliteit, geen geluk!

Echt, er is bijna geen gebied te verzinnen waarop Nederland structureel meer te bieden heeft dan Duitsland... Ja, ok, korfbal dan... en baggeren... Maar verder? Tegenover de Nederlandse schilders als Rembrandt, Steen en Van Gogh heeft Duitsland dan toch weer een mooi rijtje klassieke componisten staan. Zelfs over de legendarische top-prestatie van Oranje uit '88 zou ik, indien ik Duitser was, niet meer treuren... In 1990 werd die Mannschaft gewoon wereldkampioen, in 1996 Europees kampioen en in 2002 vice-wereldkampioen (Nederland was er niet eens bij)...

Ik ben ook echt wel trots op Nederland, maar waarom hebben we het nodig om, nu nog steeds, onnodig kwetsende, onder-de-gordel-opmerkingen te maken? Ik denk dat dat meer over 'de Nederlander' dan over 'de Duitser' zegt! Dus...

Tien willekeurige (korte) punten, die me zo even te binnen schieten, die Duitsland 'de Nederlander' te bieden heeft, of reeds geschonken heeft:

01. Berlijn... Ik ben nog nooit in een interessantere stad geweest.

02. De Gebroeders Grimm... Wie heeft hun sprookjes niet gelezen of voorgelezen gekregen. Tijdloos.

03. Radeberger... Het lekkerste bier ter wereld... zeg ik...

04. Johann Gutenberg... vader van de boekdrukkunst.

05. Hamburgers... mea culpa...

06. Goethe... Waarschijnlijk grootste literair genie ooit!

07. Goodbye, Lenin!... Een van de mooiste films van de laatste jaren, als ex-Bijenkorf verkoper weet ik hoeveel Nederlanders deze DVD gekocht hebben...

08. Anni Friesinger... Wie heeft er geen sympathie voor deze top-schaatster?

09. Prins Claus von Amsberg... Wellicht de warmste persoonlijkheid in de Nederlandse Koninklijke Familie ooit. Bedenk ook dat onze huidige koningin en ook de toekomstige koning half-Duits zijn!

10. Popmuzik... Behalve dat 99 Luftballons van Nena nog steeds een perfect popliedje is dat de tand des tijds doorstaat, is de nieuwe generatie duitstalige gitaarbands zeer de moeite waard. Bijv. Wir Sind Helden, Virginia Jetzt!, en Sportfreunde Stiller...

And the list goes on and on and on... Iemand Das Deutsche Band van Jiskefet trouwens al gekocht? Lachûh!

Zum Wohl! Op die Mannschaft!

From Me To You

2006-06-14T01:42:00.000-07:00

Altijd leuk om zelf een compilatie te maken, voor wat dan ook... Hieronder staat de tracklisting voor m'n zomer CD... Aan de hand van alleen voor mij te begrijpen regeltjes (waaraan ik me vervolgens helemaal niet gehouden heb), kwam ik tot onderstaande selectie... Probeer het zelf bijelkaar te scharrelen, brandt, zet een tuinstoel op een willekeurige plaats (balkon, weiland, winkelstraat), zet een zonnebril op, alcoholhoudend drankje in de linkerhand, ga achterover liggen, ogen dicht en enjoy!

Intro - Pianoconcert voor de linkerhand Ravel
----
1. In The Morning - The Coral
2. Sukie In The Graveyard - Belle & Sebastian
3. Whites Only Party - The Dears
4. Dancing Shoes - Arctic Monkeys
5. Steady As She Goes - The Raconteurs
6. Ciao! - Lush
7. You Can't Fool Me Dennis - Mystery Jets
----
Fragment Bergkamp WK '98
----
08. Crazy - Gnarls Barkley
09. Bang Bang You're Dead - Dirty Pretty Things
10. To Cut A Long Story Short - Cazals
11. Love + Pain - Clor
12. Suzie - Boy Kill Boy
13. Lloyd, I'm Ready To Be Heartbroken - Camera Obscura
14. Perfect Lovesong - Divine Comedy
15. Erinner Dich - Klee
16. Rock the Casbah - The Clash
17. Because It's Not Love (But It's Still A Feeling) - The Pipettes
18. Here Comes The Rumour Mill - The Young Knives
19. When I'm Alone - The Rifles
20. Fingers In The Factories - Editors
21. Regret - New Order

Doet het ook goed in lange autoritten richting Zuid-Europa....

Let Op! Volgens Europese richtlijnen ben ik verplicht te vermelden dat de compilatie geen enkele Beatles-compositie bevat, dit kan de gezondheid ernstige schade berokkenen! Geniet dus met mate...

Ferris Bueller's Day Off

2006-06-02T02:19:00.001-07:00

Brighton, London, Belfast, Dublin, everybody's talking POPMUZIK! Echt twee super weken erop zitten... we zijn van hot naar her gereisd en via een omweg weer terug, kriskras, vice versa, 24 hour party people, non-stop, shift f7, modulatie, jack-in-the-box, STIFT! Stella gedronken in Brighton, Guinness in Dublin, Jågermeister in Deutschland (oef...).... Ilco drinkt gewoon overal Guinness...

Anyway, de punt is, er is geen punt... Ik zal niet vergeten: Hoe we direct na het (dare I say, fantastische) optreden in de Melkweg naar Oostende gaan om de boot naar Engeland te nemen. Hoe de golven stuk slaan op de White Cliffs. Hoe veel mooi vinyl je in London kunt vinden. Hoe we, al wachtend, net voor we de ferry terug nemen naar het vasteland van Europa, te horen krijgen dat we gevraagd zijn om de volgende dag voorprogramma van Editors in Dublin te zijn. Hoe een niet nader te noemen persoon ( ;) je weet toch! ) bij de douane in Schiphol even apart genomen wordt. Hoe we van Belfast naar Dublin rijden. Hoe mooi de zaal in Dublin is. Hoe curieus de karaoke-avonden. Hoe vroeg de wekker ging. Hoe vroeg de wekker niet ging. Hoe leuk zelfs Dordrecht de volgende dag was. Hoe modderig het in Duitsland was. Hoe lekker we alle dagen gespeeld hebben...

Al overpeinzend zit ik TV te staren... Giel Beelen met hoogtepunten van de laatste 10 jaar Pinkpop... En natuurlijk, Pearl Jam 1992 (volgens mij dus 14 jaar geleden!)... Ok, nou was iedereen bij Nirvana in Paradiso, Arctic Monkeys in de bovenzaal van diezelfde Paradiso en ga zo maar door... Maar ik, V.E. Lemmen, was dus op Pinkpop 1992... M'n allereerste Pinkpop, m'n allereerste festival - fullstop -. Als ik de line-up van dat jaar bekijk, heb ik geen idee wat mij als toenmalig (en nu nog steeds), Beatles/Kinks/Smiths/Stone Roses/Inspiral Carpets/Charlatans-luisteraar naar Landgraaf heeft doen afreizen... Maar goed, I was there...

Nou ben ik dus nooit echt into grunge geweest. Gewoon die eindeloze depressiviteit die om die scene heen hing. Pak dan een shotgun ofzo (drumroffel... publiek valt stil... hello, is this thing on?)... Back to Pearl Jam, Pinkpop '92... Om me heen hoorde ik al direct termen als: legendarisch, Eddie is God, etc... Ik vond het drie keer niks... de rest van de dag was ik paria :( Men vond dat ik in the sixties was blijven hangen (alsof dát erg is!), dat ik het niet begreep en het niet wilde begrijpen (als ik stompzinnige Amerikaanse tiener-angsten wil begrijpen, kijk ik wel naar Ferris Bueller's Day Off) of dat ik een chagerijnige sarcastische lul was... Ja, als een goede vriend van me opeens gaat zeggen dat Alive 10x beter is dan Paperback Writer van The Beatles, kleine kans dat ik met een grote smile beamend ja-knik... -zucht-...

Maar goed, TV... Ik zie Eddie Vedder voorzichtig, stuntelig, inderdaad weer die camera-kraan inklimmen... niks stoere blik, bangkijkend dat ie niet valt... na wat gestuntel, hangt de camera hoogstens twee meter boven het publiek (menig recensie achteraf omschrijft het alsof ie van de Vaalserberg het publiek indook)... Als hij dan tussen z'n adorerende publiek kronkelt, valt de hele massa op de grond, elkaar bijna verstikkend, Eddie on top (remember Roskilde 2000, anyone?) De overige bandleden staan ondertussen uitzonderlijk slecht te funk-improviseren... Oh, wat zijn we macho en technisch te gelijk... Op TV ziet en klinkt het nu zo gedateerd en pathetisch, dat ik me er goed bijvoel... IK HAD TOEN AL GELIJK!!! Dank voor het uitzenden van dit legendarisch materiaal, ik kan m'n Beatles Anthology video's nu wel bij het grofvuil flikkeren... Ok, soms ben ik inderdaad wat sarcastisch :)

Het enige dat me nu positief opvalt is dat meneer Vedder een T-Shirt aanheeft van Tivoli. Respect! In diezelfde Tivoli is, terwijl men in Landgraaf weer met Brand-bier staat te hossen, aankomende zondag het Excelsior-10-jaar-feest. Dubbel respect!!! Als ex-Zuid-Hollandse-polderinwoner, waar ik vrijwel nooit iemand met soortgelijke muzieksmaak tegenkwam, was een nieuwe Excelsior-release een soort teken van buitenaards leven... Ik ben niet alleen hier in Nederland, er leven soortgelijke zielen! De CD's van Daryll-Ann, Simmer, Johan, Caesar en Scram C Baby heb ik echt grijsgedraaid. Kortom, ik heb echt flink veel zin in zondag! Maandag kijk ik wel op Nederland3 of men Morrissey belangrijk genoeg vind om uit te zenden... Maar met o.a. Red Hot Chili Peppers, Keane, Nickelback, Skin en Deftones zou dat wel lastig worden... Wat u ook doet, en wat uw muzikale voorkeur ook is, een fijn pinksterweekend!

To Be Or (Not) To Be Again

2006-05-16T12:45:00.000-07:00

Noel Gallagher deed in 1996, net voor een dubbel en dwars uitverkocht optreden op het festivalterrein van Knebworth, een 'Lennon' in overtreffende trap. Oasis was groter dan God. Om de goede man te citeren: " What's the last time God played for 125.000 people a night?'. Geen speld tussen te krijgen. Ik kan me zelfs niet herinneren dat er de laatste decennia een clubtour, of kleiner nog, een instore, van The Artist Formerly Known As God op het programma stond.

Natuurlijk is Noel een geboren stand-up comedian, iemand die cynische one-liners uit z'n designer-mouw schudt. En iedereen wist dat ook, waardoor niemand het zo serieus nam als de claim van John Lennon 30 jaar eerder. Broerlief Liam daarentegen had in dat zelfde jaar een groter probleem. Gedurende een maand was hij er heilig van overtuigd dat hij de reincarnatie van John Lennon was. Een Lennon bril werd opgezet, en een Lennon baard sierde z'n gelaat. Een ieder die hem niet als John aansprak kreeg een vuist in het gezicht of op z'n minst een -fuck- naar het hoofd geslingerd.

Reïncarnatie dus... Tom Cruise, een andere ster die een believer is, liet zich nog niet zo lang geleden ontvallen dat hij de reïncarnatie van William Shakespeare is. Dat niet alleen, neen, hij is tevens betrokken geweest bij het ontdekken van nieuwe continenten, het veroveren van landen en het forceren van medische doorbraken. Er ging een licht bij hem branden toen hij ondanks zijn dyslexie het complete werk van Shakespeare binnen een maand verslond...

Nou ja, hier is op zich niks mis mee. Moeten ze helemaal zelf weten. Vrijheid, blijheid etc... Erger is het geval Glenn Hoddle. Ex-veelvoudig-international van Engeland, en bondscoach van datzelfde Engelse voetbalelftal, eind jaren '90. In een interview met kwaliteitskrant The Times stelde hij doodleuk dat mensen die een handicap hebben dit aan fouten in een vorig leven te danken hebben. Nodeloos te zeggen dat deze gek op staande voet ontslagen werd.

Vanwaar al dit gezwets en gezever over reïncarnatie? Welnu, het volgende is het geval... Rachel Hazes, weduwe van de betreurde volkszanger, was onlangs met de kids op vakantie. En elke dag zagen en hoorden ze een kikker vrolijk en voldaan kwaken. Er ontstond een band met het groene gladde beest. En op de laatste dag van de vakantie hopte de kikker, zo, naar binnen. Toen wist zij het zeker, "het is Dré!". Ik verzeker jullie, ik zuig dit niet uit m'n duim... Ik verwed er m'n 7" single van het lied "Kun je kwaken, kwaak dan mee" van het duo Robert Paul/Donald Duck om! Zonder ironie ben ik benieuwd of Rachel al geprobeerd heeft de kikker te kussen. In sprookjes is het in het algemeen vrij effectief...

Dezelfde dag las ik op Teletekst dat een beer onder toeziend oog van vele jonge bezoekers een aapje heeft verscheurd en opgepeuzeld. In de context van bovenstaande tekst begin ik dan toch te denken... is het wellicht Willem van Oranje die Filips II te grazen nam, of toch weer die vervelende Hitler... Ach, een wijze les is vast iets als respecteer de natuur, ofzo...

Je geeft ze een vinger...

2006-05-09T10:57:00.000-07:00

Vandaag een mailtje ontvangen van Geluidsman Ron. Bij een culinaire uitspatting met een groot koksmes heeft hij enkele centimeters van z'n vinger eraf gesneden. Na het nodige plak- en spalkwerk in het ziekenhuis maakt Ron het weer goed. Hij zal gewoon dit weekend de knoppen weer van zich afschuiven voor ons. Mocht iemand dit lezen die GEM dit weekend gaat zien, koop dan een lekkere whiskey-cola voor de man, vindt-ie lekker!

Dit verhaal haalt bij mij dan weer enkele bizarre feitjes naar boven over handen en vingers. In de muziek bewijzen gitaarhelden als Jerry Garcia van The Grateful Dead (ongeluk bij 't houthakken), Tony Iommi van Black Sabbath (ongeluk in metaalfabriek) en Django Reinhardt (brand in caravan) dat het niet volledig functioneren of zelfs geheel ontbreken van enkele vingers helemaal geen beletsel hoeft te zijn om virtuoos met een instrument om te gaan. Laatstgenoemde wordt zelfs gezien als een van de grootste en meest vernieuwende gitaristen ooit... en hij kon slechts twee vingers gebruiken!

Telly Savalas, acteur bekend van rollen als de kale lolly-likkende inspecteur Kojak en meesterschurk Blofeld in de James Bond-klassieker On Her Majesty's Secret Service, mist een deel van z'n linker-wijsvinger. Toen hij als kind in z'n wieg lag is hij letterlijk door de ratten besnuffeld, en een rat nam voorgoed een stuk vinger van de kleine Telly af! It's like taking candy from a baby, vandaar de lolly's...

Meer eigen schuld, dikke bult is het verhaal van Boris Yeltsin. Borisje sneakte op 10-jarige leeftijd met wat vriendjes een depot van het Rode Leger in en nam wat grenaten mee. Het spelen en uitelkaar halen van de grenaten kostten hem uiteindelijk twee vingers. Nou ja, altijd nog beter dan een wijnvlek, toch? Later gevraagd naar z'n handicap antwoordde hij, dat hij meer geleden heeft aan het ontbreken van goede popmuziek in de Sovjet Unie. Boris is namelijk een enorme Elvis-fan, en de platen van The King waren verboden. Later is met een bezoek aan Graceland alles toch nog goed gekomen.

Een van Duitslands grootste helden schreef zijn naam in de geschiedenisboeken toen hij nog slechts in het bezit was van duim, wijs- en middelvinger van de linkerhand. De overige vingers en complete rechterhand van Claus von Stauffenberg lagen nadat hij in 1943 in Noord-Afrika met z'n auto op een mijn was gereden in de woestijn te verstoffen. Niet gehinderd door deze handicap was hij de spil achter het plot van enkele Duitse officieren om Hitler te vermoorden. Een operatie (Valkyre) die overigens door ongelovelijke spelingen van het lot mislukt is. Wellicht hierover een andere keer meer...

Het onteigenen van vingers kan ook na de dood van een celeb geschieden, zoals bijvoorbeeld bij Galileo Galilei het geval is. De Italiaanse natuurkundige, astronoom en filosoof overleed in 1642. Tijdens z'n leven had hij vanwege z'n revolutionaire gedachtengoed aardig wat gedonder gehad met de kerk, waardoor hij niet met gepaste eer begraven was. Sterker nog hij lag weg te rotten in een hoekje van de kerk. Toen z'n restanten in 1737 wel in een praalgraf begraven mochten worden zaagden enkele studenten van de Universiteit van Florence de middelvinger van z'n rechterhand af en bewaarden die als talisman. De Middelvinger van Galileo is tot op de dag van vandaag te bezichtigen in het Istituto e Museo di Storia della Scienza in Florence.

Het meest bizarre hand/vinger-verhaal dat ik ken is wel dat van de Amerikaanse Anna Ayala. Zij was weliswaar voor het verhaal begon geen celeb, maar haar five-minutes-of-fame heeft ze inmiddels wel gehad. Als mevrouw Ayala ergens in maart 2005 in de fastfood-toko Wendy's van haar chili geniet, stuit ze opeens op iets hards... inderdaad, een vinger (zie afbeelding)! Wat doet een burger van de USA dan? Juist, een rechtszaak aanspannen. Anna is enkele dagen niet van prime-time TV af te slaan. De politie komt er na wat onderzoek al snel achter dat er iets niet in de haak is. Geen enkele medewerker van Wendy's, ook niet in de fabriek, mist een vinger... en alhoewel de vinger wel gekookt is, is dit niet in chili gebeurd. Om een lang verhaal kort te maken: Anna Ayala bekend dat ze alles verzonnen heeft om via een rechtzaak geld te ontvangen. Eerst gaat het gerucht dat de vinger van een overleden tante van Anna zou zijn. Dit blijkt later niet zo te zijn. De man van Anna, Jaime Plascencia, werkte in een asfalt-fabriek waar net voor het incident een collega een vinger verloren had. Die vinger nam Jaime mee naar huis en samen hebben ze hun snode plan uitgebroed. Anna verdwijnt wegens oplichting (ze had al een verleden) voor negen jaar achter de tralies. Jaime bromt slechts vier maanden... Met Wendy's gaat het niet goed...

Ten slotte: wat de natuur neemt, geeft zij ook... Er zijn ook celebs met te veel vingers (polydactylen), zoals bijvoorbeeld Albert Uderzo, bekend van de verhalen van Asterix(&Obelix). Hij had twee vingers te veel (inmiddels chirurgisch verwijderd)! De tweede vrouw van Henry VIII, Anna Boleyn, was meer bescheiden, zij had slechts 1 extra vinger... Handig... Sorry...