Monday, October 22, 2007

The Boys Are Back In Town

Ok, voor degenen die ondanks het langdurig ontbreken van nieuwe berichten nog steeds dit blog checken... respect! Maar echt, waarom? Het is inmiddels zo lang geleden, dat ik zelf m'n paswoord vergeten was...

Kom ik nu alleen weer op dit blog om mensen af te katten... NEEN, ER IS OOK GOED NIEUWS! Namelijk dat ik weer vol goede moed en met de beste voornemens kan vertellen dat er binnenkort weer regelmatig nieuwe posts zullen verschijnen! Jawel!

Dank, dank... Of dat ook op deze plek is, is nog even niet zeker. Maar Kick Out The Gems will return on your screen soon! Stay tuned...

Tuesday, January 23, 2007

Das Leben der Anderen

Ja, ik mag graag naar Duitse films kijken om me uit een moeilijk moment te halen. Liefdesverdriet? Plemp ik Solo Album of Herr Lehman in de DVD-speler. Zenuwachtig of stress? Hoppataa, Sonnenallee! Inspiratieloos, ik zeg Sophie Scholl…

En ja, ik sla misschien, puur uit enthousiasme, wel eens snel door op het gebied van muziek of film. “Dirty Pretty Things is gewoon nóg beter dan The Libertines”, of “Razorlight verkoopt binnenkort Ahoy uit!”. Om nog maar te zwijgen over “You Are The Quarry is beter dan Strangeways Here We Come”… Mea culpa…

En ik had natuurlijk ook nog eens de goede voorbereiding voor de film. Een heerlijke week Berlijn. Waar ik daadwerkelijk het Stasi-museum bezocht heb. Voeg nog eens mijn half jaar durend verblijf in Dresden waardoor mijn kennis over het leven in de DDR, via verhalen van m’n toenmalige vriendin, bovengemiddeld is, hier aan toe...

Maar dan nog… Das Leben der Anderen is zo’n godsgruwelijk indrukwekkende meeslepende film. En laat ik het er maar gewoon zo uit gooien, zoals het nu al 24 uur op mijn tong brandt: DE BESTE FILM DIE IK OOIT GEZIEN HEB!!!!

De acteurs die de schitterende film The Queen naar een hoger plan trokken, hebben de lat erg hoog gelegd. De acteurs van Das Leben gaan hier als polsstokhoogspringer Sergei Bubka overheen. Dik, er overheen… Met een intensiteit van spelen, en belangrijker nog, zijn, die je ook al aantrof in die andere grote Duitse film van de laatste jaren: Der Untergang…

Das Leben der Anderen zet grofweg het leven van een Stasi-officier (Ulrich Mühe) tegenover het leven van een kunstenaar (Sebastian Koch, ja die van Carice…). Je ziet ze worstelen met de dilemma’s die het leven in een land met een dergelijk politiek systeem met zich meebrengt. In deze film geen (n)ostalgie over het leven in de DDR, zoals in (niettemin ook briljant!) Goodbye Lenin. Maar een opeenstapeling van hypocrisie, vertrouwen, grenzen, onvoorstelbaar verraad en huichelarij.

Op een moment in de film wilde ik echt letterlijk tegen de film roepen: NEE! Dit kan je écht niet maken… Maar het gebeurt wel, zoals het in de DDR ook écht gebeurde. Tot nu toe waren alle films over de DDR-tijd vermakelijke feel-goods. Op een toon van, we hebben ons er doorheen geslagen, move on…

Florian Henckel von Donnersmarck schenkt ons Das Leben der Anderen, en daarmee een film die aantoont hoe het leven echt was in de DDR. Hoe het is om altijd op je tenen te moeten lopen. Niet uit de rij te kunnen stappen. Enkel doen wat je mag doen van de staat. Hoe het is om niemand te kunnen vertrouwen. Hoe het noodlot je leven kan bezegelen of sparen…

Vanaf de eerste minuut zat ik aan m’n stoel vastgeketend. Op het einde wist ik niet meer of ik nu wilde huilen, lachen, boos wilde zijn of wilde genieten… Het is goed zo… De laatste zin van de film kon geen andere zin zijn… Mooi, mooi, mooi…

Ik heb expres niet te veel over de inhoud van de film hier willen vertellen, zodat de film je echt overvalt. Ik kan enkel iedereen aanraden om er heen te gaan en de DDR te beleven. De beste 8 euro de je ooit zult uitgeven…

Tuesday, December 19, 2006

FUCK (forever..)

A ROOM WITH A VIEW

Dit weekend was het zover. NATIONALE TUINVOGELTELLING WEEKEND! Yes! Het principe is simpel en het neemt slechts weinig tijd in beslag. Slechts een uurtje hoeft u met pen en papier voor het raam te zitten.

En u kunt het uzelf natuurlijk zo gezellig mogelijk maken. De verwarming lekker op z’n warmst. Let wel, niet té lang natuurlijk. De ruiten mogen uiteraard niet beslaan. Dat zou de uiteindelijke telling kunnen bemoeilijken. En dat is wel het laatste wat u wilt, nietwaar?

Verder de pantoffels om de voeten, Langs De Lijn op de radio, en moeder de vrouw die een heerlijke bak warme chocolademelk halvewege de telling komt langs brengen. Héérlijk!!! Uiteraard had u zich al enige tijd voorbereid op dit weekend. Het stond als het ware te branden in uw elektronische zak-agenda, die u nog van uw schoonzoon voor uw laatste verjaardag heeft gehad. Of heb ik het mis?

De vogelgids kent u uit uw hoofd. U zult nooit, zoals die maffe Vandenbusse van nummer 13, de turkse tortel met de houtduif verwarren. Laat staan, de koperwiek aanzien voor de veel inferieurdere roodborst (daar ga je weer, Vandenbusse!)…

Afijn, alle gekheid op een kanarie-stokje. Al dit fijns is het afgelopen weekeinde mooi aan mijn neus voorbij gegaan. Waarom, hoor ik u vragen. Welnu, werp een blik op mijn uitzicht. Een dode-mus-uitzicht of wat?



Ik had natuurlijk in regenboog-kleurig regenpak in het nabijgelegen Julianapark kunnen gaan staan. Verrekijker om de nek. Plastic tas met belegde bammetjes, en met koffie gevulde thermosfles binnen handbereik. En uiteraard op een strategische locatie in de buurt van in bloei zijnde bessen-bossage post nemen…

Maar dat zou betekenen dat die telling me ook echt zou boeien. Mij gaat het om de mensen. Wie doen dit? Mieke Telkamp-nog-aan-toe… Van welke pluimage zijn deze rare vogels (dubbele tromroffel)?

Nee, dan ik… Als een huismus genoot ik van de vertrouwelijke omgeving van de EKKO op het Weekend van het Kippenvel. Een heerlijke december zondag. Bij aankomst op het thuisnest gelijk de samenvattingen van de dit weekend gespeelde wedstrijden op TV. Helaas, speelt Stormvogels Telstar in de Eerste divisie (of hoe dat tegenwoordig mag heten)…

En voor straks, oogjes dicht en snaveltjes toe…


Tjielp tjielp - tjielp tjielp tjielp
tjielp tjielp tjielp - tjielp tjielp
tjielp tjielp tjielp tjielp tjielp tjielp
tjielp tjielp tjielp

Tjielp
etc.

Gedicht: De Mus – Jan Hanlo

Saturday, December 09, 2006

Ik hoop dat ik het fout heb, maarrr...

In deze week heb ik mijn huismussigheid naar een absoluut hoogtepunt doen stijgen. Zo heb ik de ijskast ontdooid met behulp van mijn semi-kapotte föhn, uien staan snijden met een zwembril op en een fuckin' schapenvachten-kleed aangeschaft omdat het zo mooi bij mijn schouw staat...

In diezelfde week lees ik dat Pete Doherty zijn Rock-n-Roll-leven toch heel anders leeft. Nu is de beste Pete weer betrokken bij de mysterieuze dood van een voor mij voorheen onbekende acteur. Pete doet inmiddels al een paar jaar z'n best om z'n grote idool Sid Vicious te benaderen. En laten we voor het gemak dit voorval maar gelijk trekken met Sid's betrokkenheid (op z'n zachts uitgedrukt) bij de "mysterieuze" moord op z'n vriendin Nancy...

Ik geloof wel in parallellen in de geschiedenis. Terugkerende patronen. Helaas leren veel figuren weinig van de wijze lessen die ons aller verleden met zich meedraagt. Rita Verdonk, om maar een willekeurig voorbeeld te noemen, had moeten weten dat een politieke coupe plegen binnen de partij haar niet veel sympathie zou opleveren. En jawel, niet veel later nam een willekeurige deskundige op TV inderdaad de Hitler-vergelijking in z'n mond... Had ze kunnen weten... geschiedenis is een kwestie van tijd...

Maar goed, Pete D. dus... Ik hoop dat ik het fout heb, maarrr... als de geschiedenis zich inderdaad herhaalt gebeurt er nu binnenkort iets met Pete zelf... iets van medische aard... Sid nam namelijk niet lang na zijn betrokkenheid op eerdergenoemde moord een fatale overdosis (al dan niet toegediend door z'n eigen moeder)... Nu is Pete geen domme jongen en lijken de laatste berichten hem steeds meer vrij te pleiten. Gewoon een kwestie van op de verkeerde tijd op de verkeerde plaats zijn... Ik hoop in elk geval nog lang van 's mans muziek te kunnen genieten... ARCADIA!!!

Nu is m'n muzikale voor-voelendheid sowieso al ernstig van slag... Over het laatst uitgebrachte Beatles album, Love, had ik bijvoorbeeld al vanaf de eerste klanken een slecht gevoel... Het enige voordeel van de release is, dat je nu weer eens in een winkel kan komen en dat er goede muziek gedraaid wordt. Zo was ik afgelopen dinsdag in Amersfoort, en in drie winkels werd ik verblijd door Beatles muziek... in Amersfoort!!! Maar goed, dat was m'n eerste reactie op het album dus...

Mijn fout was, weet ik nu achteraf, dat ik de CD opzette en nummers at random uitkoos... Ah, A Day In The Life... Oeh, Blackbird gemixt met Yesterday... Fout, fout, fout... Gisteravond, gezeten op m'n nieuwe schapenvacht, gedimd licht, dacht ik, laat ik de CD nog eens een kans geven. En draaide ik de CD van begin tot eind... WOW!!! Het kwartje is gevallen... Neem een Magical Mystery Tour in uw eigen woonkamer! The Beatles zijn een band die het echt niet meer nodig hebben om nog maar eens met je neus in hun genialiteit te worden gedrukt... maar zoals Borat zou zeggen: WowWowWee, I LIKE!!!

Verder nog wat loze opmerkingen:
Het was voor mij de week van de hamster - Sid Vicious is genoemd naar z'n hamster Sid, bij De Wereld Draait Door zag ik iemand serieus praten over een ge-animeerde hamster die homo was (maar geen rel-nicht), verder door de regen veel mensen met ontplofte hamsters op hun hoofd in de stad gezien...

Ik droom al drie nachten over een geweldige grap... In m'n dromen is ie geweldig, maar als ik wakker word herinner ik de grap niet. Behalve dat ie over The Long Blondes gaat, waarvan geen enkel bandlid blond is... Ach, dat zijn de dingen...

Gaat heen, vermenigvuldigt u, en houdt van uw geschiedenis als van uw naaste... AMEN!!!

Tuesday, November 07, 2006

Denkend aan Holland

Ik was gisteren weer even terug in Nederland... even een dag om wat bij te komen... Maar stil heb ik niet gezeten... ploeteren, zweten, bikkelen... om van het dagboek dat ik van de Duitse tour bij hou een leesbaar geheel te maken... Het resultaat is hier te lezen...

Stay tuned voor meer... Ook voor GEMtv... binnenkort op uw monitor!

Monday, October 30, 2006

Niet vergeten

't is bijna zover. Bijna zit ik voor enige weken in Duitsland. Morgen koffer pakken. Dingen vergeten. Denken dat je dingen vergeet. Vergeten dat je denkt dat je dingen vergeet...

Wat ik in elk geval niet vergeten heb, is het maken van de inmiddels bijna-traditionele tour-compilatie-CD. 't valt nog niet mee om de ideale mix van oude en nieuwe liedjes te maken, daarmee rekening houdend met de verschillende muzieksmaken van m'n reisgenootjes. Een liedje van The Smiths kan bijvoorbeeld betekenen dat de CD, al voor we de Duitse grens hebben bereikt, het asfalt van een Nederlandse snelweg kust...

De tracklist is uiteindelijk geworden:

01. Das Lied der Deutschen - Franz Joseph Haydn
02. Chelsea Dagger - The Fratellis
03. We've Got The Best Job Ever - The Ordinary Boys
04. Fall To Pieces - Razorlight
05. When Will I See You Again - The Three Degrees
06. She - Sugarplum Fairy
07. Weekend Without Makeup - The Long Blondes
08. Long Legs - Magic Numbers
09. Laat Me - Ramses Shaffy
10. Australia - The Shins
11. Something Changed - Pulp
12. Erinner Dich - Klee
13. Wasted Little DJ's - The View
14. Lovechild - Diana Ross & The Surpremes
15. Women Are Dirty - David Brent
16. Baby Please Don't Go - Them
17. I Hope, I Think, I Know - Oasis
18. The Office Series 1 Quotes - David Brent
19. Summersong - Decemberists
20. Bring It On Back - Jet
21. Sofa Song - The Kooks
22. Dolly Parton Quote - David Brent
23. Fell In Love With A Girl - White Stripes
24. I Was A Little Bit Drunk - David Brent
25. Last Post On The Bugle - Libertines
26. Pizza Calzone - Enge Buren
27. That's Mental - David Brent
28. What Is Life - George Harrison
29. Regret - New Order
30. Lady Diana Song - David Brent

Kijken of met deze tracklisting de CD de Duitse grens haalt...

Ik ga proberen, afhankelijk van het al dan niet hebben van een Internetverbinding, om af en toe toch wat op dit blog te blijven posten... Of het ook lukt... Ik zie wel... Jij ziet wel... We zien wel...

Grüß Gott,

Uw Vince

Friday, October 20, 2006

Als ik jouw leeftijd had, dan...

Ik heb net weer heerlijk honderd baantjes gezwommen. Na het zwemmen sta ik rustig het chloor van me af te spoelen. Een oude man, die op zijn gevorderde leeftijd nog wat aan beweging wil doen, houdt het ook voor gezien. Hij neemt de douche recht tegen over me.

Niet veel later komt een meisje/jonge vrouw de doucheruimte binnen. Zij heeft nog niet gezwommen en nadat ze even onder de douche heeft gestaan loopt ze door naar het zwembad. De oude man tegenover me heeft van haar hele douchepartij geen nano-seconde gemist. Door m’n hoofd flitst het alarmnummer 1-1-2, ik hoop vurig dat hij door de opwinding geen hartaanval krijgt. I hate it when that happens…

Nou moet ik het de oude man nageven, het meisje was ook best mooi. En door deze douche-partij hoeft hij zich waarschijnlijk vanavond niet meer op te geilen aan Lucille Werner van Lingo. Ergens vind ik het wel schattig en hoopvol, dat ouder worden niet per definitie alle lusten uit het leven perst.

Hij maakt echter een fout als hij vervolgens met mij oogcontact zoekt en nog met verrukking op z’n gezicht de volgende zin uit z’n keel schraapt: “Als ik jouw leeftijd had, dan wist ik het wel…”, Hij voegt hier een veelbetekenende knipoog aan toe. Meer uit respect voor ouderdom geef ik de man maar een lach en een speelse knik van het hoofd terug.

Maar al douchende ga ik over de zin nadenken. Ten eerste hoop ik dat ik zelf nooit zulke zinnen zal gaan gebruiken. Valt voor mij in dezelfde categorie als, een pot bier drinken, een bruine trui breien, en het porcelein bekijken. Niet doen… was ooit leuk, in de jaren ’50 toen Nederland aan herstellen was van vijf jaar oorlog…

En ten tweede, wat suggereert de man eigenlijk? Natuurlijk, ik begrijp best wat hij bedoelt… maar wat zegt ie dan eigenlijk… Wat verlangt ie van me… Laat ik eens wat opties doornemen…

De James Bond optie: Ik verlaat koel de doucheruimte weer. Duik het zwembad in. Stel me voor: “Lemmen, Vincent Lemmen. So your place or mine, honey?”, om haar vervolgens mee naar huis te nemen, al waar ik alle Kama Sutra-standen met haar doorneem, er tussen neus en lippen door nog drie standen aan toevoeg en het meisje bij elk orgasme schreeuwend laat klaarkomen. Deze trillingen worden door seismologen in Zuid-Korea waargenomen waardoor er wereldwijd paniek uitbreekt. Denkt de perverse oude man dat met zijn “Als ik jouw leeftijd had, dan wist ik het wel…” ?

De Balkenende-poldermodel optie: Ik verlaat borst vooruit-maag ingehouden de doucheruimte (VOC-mentaliteit). Ga op het startblok van haar baan zitten. En elke keer als ze aantikt stel ik haar een vraag in de trant van “Kom je hier vaker?”, “Hoe laat is het?”, “Heb je een vuurtje?” of “Ken ik je niet ergens van?”. Net zo lang totdat ze vraagt aan de badmeester of ik verwijderd kan worden. In brandweergreep weggedragen schreeuw ik haar nog toe: “ Vanavond een pot bier drinken in de Bastaard? I know you want me!”. Ziet ie dat voor zich met z’n “Als ik jouw leeftijd had, dan wist ik het wel…”?

De bankzitter optie: Nadat ik gewoon klaar ben met chloor verwijderen posteer ik mezelf op het bankje langs de kant. Pak een schetsboek en een scherp geslepen 2H potlood. Als het meisje naar de kant gezwommen komt, pak ik haar arm vast, trek haar voorzichtig op de kant en sla een warme handdoek om haar heen. Kijk haar in de ogen, strijk haar natte haar voor haar ogen weg en leg m’n wijsvinger op haar lippen. “Ssst, zeg maar niks. Al onze woorden zijn overbodig. Alles wat ik zeggen wil heb ik net vastgelegd in deze, nog ietwat ruwe schets, ondersteund met woorden in Japanse dichtvorm. Zal ik je inzepen? En heb je vanavond al wat te doen?”. Is dit de oude man z’n versie van “Als ik jouw leeftijd had, dan wist ik het wel…”?

De Alzheimer optie: In deze optie heb ik de oude man volstrekt verkeerd begrepen, en neem ik al m’n beschuldigingen over perversheid en geiligheid terug. Het meisje in kwestie is een bekende van hem. Maar door ouderdom kan hij zich niet herinneren waarvan hij haar kent. Maar als hij zo oud als mij was geweest dan had hij het zich wel kunnen herinneren…

Hmm, eerlijk gezegd krijg ik van alle opties een beetje jeuk… op verschillende plaatsen (-drumroffel-)… excuses… Ik kan ook gewoon niet zo tegen dat ge-push van mannen onderling om maar achter elke willekeurige mooie vrouw aan te gaan. Zo dwangmatig dan. Als je een leuk iemand tegenkomt, dan kom je een leuk iemand tegen. Ik heb niemand nodig die zoiets in m’n oor fluistert. Als het een leuk iemand is, heb ik dat al lang zelf gezien…

Ik vind het veel leuker om gewoon iemand tegen te komen, zonder dat er een soort van jachtseizoen geopend is. Bijvoorbeeld: na het boodschappen doen, gewoon in de straat waar ik woon. Het is aan ‘t schemeren. De AH-tas is vol en ik heb de verpakking met rollen WC-papier los in m’n hand. Naast me stopt een bus. De bus stroomt leeg. Een meisje loopt het WC-papier uit m’n hand.

We bukken allebei om het op te rapen. Het is een mooi meisje. We kijken elkaar aan. Ze heeft mooi golvend lang rood haar en mooie grote ogen. Op haar jas zie ik buttons van Razorlight, Babyshambles en Interpol. Ze ruikt ook lekker. Ik zie dat ze mij ook leuk vind…

“Sorry hoor, vanuit de bus stapte ik zo in het donker achter de rest aan”
-“Geeft niks hoor, dit papier belandt zo toch in de WC”
“Hey, ben jij niet de gitarist van GEM?”
-“eh… ja…”
“Van dat liedje met Erben Wennemars toch?”
-“eh… ja…”

Afijn, het hoeft niet altijd goed af te lopen…


Funny how a lonely day, can make a person say:
What good is my life
Funny how a breaking heart, can make me start to say:
What good is my life
Funny how I often seem, to think I'll find never another dream
In my life
Till I look around and see, this great big world is part of me
And my life
This is my life
Today, tomorrow, love will come and find me
But that's the way that I was born to be
This is me
This is me